Een gewaarschuwd mens telt voor twee

Gewoontes vormen de basis van je dagelijks leven. Door jezelf nieuwe, goede gewoontes aan te leren kun je je leven stap voor stap veranderen. Maar hoe doe je dat eigenlijk, een nieuwe gewoonte aanleren? 

In de vorige blog 'Roze lichten, Pornstar martini's en Techno' heb je kunnen lezen dat ik steeds vaker op de been was. Ik had zo mijn eigen gewoontes gecreëerd en moest oppassen dat ik niet door zou slaan omdat ik haast had gekregen.  

Stroomtreinen  

Die avonden waren heerlijk. Ik dronk zelden, dat kon ik niet meer zo goed verdragen. Twee wijntjes en ik stond al op m’n kop. Ik ging dus liever zelf met de auto en nam mijn vriendinnen mee. Ik vond het heerlijk om er even uit te zijn. Mijn vriendinnen en ik zijn 6 handen op één buik, maar wel een zooitje ongeregeld. Familie knots. Elke avond weg maken we wel wat mee en het is nooit saai met ons. Dat betekent overigens wel dat we elkaar soms moeten redden, maar ach – dat is een kleinigheidje. Ik kan met zekerheid zeggen dat ik dankbaar ben met zulke vriendinnen. Of die avonden weg echt genieten was, weet ik niet. Genieten vind ik een lastige definitie. Wanneer geniet je? Als je geluk voelt vanbinnen? Als er een warme gloed over je neerstrijkt? Of geniet je al wanneer je plezier hebt? Ik was bovendien zelf 90% van de tijd niet te genieten dus ik weet niet of je dan wel kúnt genieten, als je snapt wat ik bedoel…  

Roken deed ik wel, en veel ook. Nu kun je zeggen dat het sowieso ongezond is, dat klopt. Maar des te meer was dat ongezond voor de ontwikkeling van de Endometriose. Er zijn nog niet echt studies die uitwijzen dat roken een negatief effect heeft op de endo, maar je bent vatbaarder en ontstekingsgevoeliger. Laat dat laatste nou net het geval zijn met endo. Ik wist dus heel goed dat ik wat vaart mocht minderen met die stoomtrein, maar het was ook een rustmoment voor mezelf. Even weg uit te drukte, alsof de wereld heel even stopte met herrie maken en in slowmotion om me heen bewoog. Het was een moment waarop ik een paar keer diep ademhaalde en voelde dat ik ontspande (há, dat is vreemd hé met zo’n peuk in je mond – maar eenieder die rookt zal het gevoel vast en zeker herkennen). Ik wist in ieder geval dat ik moest gaan stoppen op den duur. Er moest een verandering in gewoonte komen. In een wel hele slechte gewoonte.  

Schijt aan iedereen  

Een gewaarschuwd mens telt voor twee is een uitspraak waar ik eerst niets van begreep maar het nu steeds meer boven kwam. Ik was namelijk gewaarschuwd door mijn omgeving (zelfs door mijn arts) maar ik had er grof gezegd; schijt aan. Ik was blij dat ik na zoveel maanden binnen te hebben gezeten weer wat kon gaan doen. Leuke dingen kon ondernemen. Maar ik besefte me ook maar al te goed dat dit een vlucht was. Een vlucht om maar niet onder ogen te zien wat er echt met me aan de hand was. Een vlucht omdat ik heus wist dat ik wat moest veranderen maar niet goed wist hoé of wát. Soms word ik door mijn omgeving ook wel een struisvogel genoemd. Je hoofd in het zand steken en hopen dat de boel wel overwaait. En, wat je niet ziet – is er ook niet (bijvoorbeeld de rommel in mijn kelder ahum). Verandering is moeilijk en misschien klinkt dat wel iets te simpel. Een te makkelijk oordeel wellicht. “Kom op, het is duidelijk dat er iéts moet veranderen toch, zo gaat het ook niet verder. Hup hup!”. Zeggen dat iemand anders iets moet veranderen is makkelijk, maar zelf een verandering op gang brengen is een stuk moeilijker. Veranderen is oncomfortabel maar groeien betekent verandering. Betekent dingen op een andere manier aanpakken. Goed, genoeg over verandering gepraat. Het is je vast wel duidelijk nu.  

Ik wist, en jij nu ook, dat er iets moest veranderen omdat ik ontzettend veel aan het inleveren was voor het minimale positieve effect wat het had. Ik was dagen naderhand ziek, echt ziek. Koorts, overgeven, over de vloer rollen en vooral huilen. Heel veel huilen. Eerder had ik jou verteld dat ik besefte dat ik psychische hulp nodig had, die stap had ik alleen nog niet gemaakt. Dat onderwerp snijd ik ook graag aan. Psychische hulp. Ik vind dat er nog steeds een soort taboe op rust. Want, als jij in therapie zit en psychische hulp hebt, ben je gek. Bullshit. Ik vind je juist heel sterk als je hulp zoekt. Het zelf erkennen en die eerste stap zetten is namelijk al heel sterk. Dat is het halve werk. Ik had toevallig gisteren mijn vader aan de lijn en daarin bespraken we een aantal zaken tot ik het volgende tegen hem vertelde: “Ik ben van mening dat je het probleem eerst bij de wortel aan moet pakken in plaats van alleen de takken af te knippen”. Onkruid moet je immers ook volledig verwijderen, als je het wegbrandt groeit het verder onder de grond. Ik pakte de telefoon en belde de praktijkondersteuner. Ik vertelde dat ik een afspraak wilde maken om het een en ander te bespreken en mocht meteen langskomen. Een doorverwijzing werd gemaakt, en wat voor eentje. Gespecialiseerde GGZ met intensieve therapie. Ik liep de kamer uit en dacht: mijn god, ben ik dan toch gek aan het worden…?  

Hoe het verder ging, lees je in mijn volgende blog.  

Veel liefs,  

Pleunie