Roze lichten, Pornstar Martini’s en Techno

Een mens is niet ontworpen om constant te haasten. Het is niet gezond voor je lichaam en zeker niet voedend voor je geest. Hoe sneller je leeft, des te sneller de tijd lijkt te verstrijken – het is een neerwaartse spiraal. Je lijkt steeds minder tijd te hebben waardoor je steeds sneller gaat leven. Ik was dus zo verkeerd bezig, met zulke haast betaalde ik namelijk een prijs… 

In het vorige deel heb je kunnen lezen dat ik besefte dat ik in een negatieve spiraal zat en hulp nodig had. Gewoon, handvatten om het zelf verder te doen. Geen teken van zwakte maar sterk dat ik zelf besefte dat ik hulp nodig had om alles op een rijtje te zetten.

Voordat ik dit deel begin, wil ik even wat tegen jullie vertellen. Ik krijg de laatste tijd de vraag waarom ik niet meer iedere week een deel publiceer en waarom ik minder online ben. Ik heb even de tijd nodig gehad om hierover na te denken en ik weet nog steeds niet helemaal zeker of ik het volledige antwoord heb. Ik denk dat het confronterend is voor me om dit steeds op papier te zetten en het dan ook daadwerkelijk zwart-op-wit te zien. Het komt steeds dichterbij, het is steeds verser en ik heb er soms moeite mee. Ik zie dit als enorme steun, begrijp me niet verkeerd. Maar ik heb er soms moeite mee omdat ik het allemaal heb weggewuifd en heb weggestopt. Achter steeds kleinere deurtjes. Ik dacht dat ik het allemaal wel verwerkt had, dat ik er makkelijk mee om kon gaan en het ‘niets’ was. Daarin heb ik me lichtelijk (of juist best wel erg) in vergist. Daarover later meer. 

Zes punten die je gebroken hart genezen  

Ik voelde een soort leegte op dat moment. Een leegte die ik graag wilde opvullen met liefde. Maar het lukte me niet. Achteraf gezien weet ik dat het ook deels komt omdat ik niet van mezelf hield. Ik haatte mezelf in de staat waarop ik op dat moment was. Mijn oma zei altijd tegen mij; jouw tijd komt wel, op een dag komt hij je leven in gewandeld. Ik hield me daar zo strak aan vast dat ik wanhopig op zoek was naar liefde. Mannelijke krachten. Het is een beetje alsof je een nieuwe broek moet kopen in de stad. Je gaat hem écht niet vinden en op het moment dat je het loslaat en niet meer op zoek gaat naar die specifieke broek, zie je hem ineens hangen.

Ik zocht wanhopig dingen op die je gebroken hart lieten genezen en kwam op de volgende zes punten uit; vitamine E, veel slapen, veel water drinken, alleen (zonder gezelschap) ergens heengaan – ver weg van de persoon die je hart gebroken heeft, mediteren en leren accepteren dat dit het lot is. Ik wilde heel graag iemand hebben waarmee ik mijn leven kon delen maar had twee probleempjes. Probleem één was dat ik moeite had met opnieuw vertrouwen. Bang dat ik weer mijn volledige hebben en houwen in iemand zou steken en ik dan daarna in een gat zou vallen. Of zoals ik al eerder zei; Als ik van je hou, mag je alles van me hebben. Ik ga helemaal in je op. Ik gun je mijn tijd, mijn liefde, mijn geld, mijn hamster (oké, die kleine baby geef ik niet weg), mijn toewijding en zie ik allemaal goede eigenschappen in je die je eigenlijk helemaal niet hebt. Ik geef je de zon en de regen en als dat niet mogelijk is op dat moment, krijg je die later van me terug. Een tweede probleem was dat ik niet zo goed wist op welk moment ik moest vertellen over mijn aandoening. Ja, ik noem het liever een aandoening dan een ziekte. Dat klinkt wat leefbaarder. Ik twijfelde of ik dat meteen moest doen of dat ik moest wachten tot ik zeker wist dat het wellicht wat kon gaan worden. Maar wanneer weet je dat nou zeker? Aan het begin had ik er grote moeite mee. Enerzijds om te vertellen dat ik dit had maar anderzijds ook om te vertellen dat ik in de overgang zat met 22 jaar. Ik was bang dat ze het niet zouden begrijpen maar was me er erg bewust van dat ik het wel moést vertellen. Alles was namelijk leesbaar op deze blog…  

Doodsbang; letterlijk  

Omdat ik eigenlijk steeds meer leerde hoe ik met mijn tijd om moest gaan om toch leuke dingen te kunnen doen, ging ik steeds vaker met vriendinnen weg. Ik ging old-fashion op stap – naar Stratumseind. Daar kwam ik ook toen ik een jaartje of 15/16 was. Dan was daar een bepaalde kroeg waar bepaald volk op af kwam en ik wilde op dat moment daar maar al te graag bij horen (toen ik 15 was, uiteraard). Oranje foundation, harde krullen, korte rokjes en rode lippenstift. Ik had zo achter een bepaald kleur lamp kunnen gaan staan… Nu kwamen we graag Thomas. Een mega hippe club met heel veel roze, een marmeren bar, muurschilderingen, de lekkerste Pornstar Martini’s en de beste DJ’s die tot in de vroege uurtjes House, Disco en Techno draaide. Het kwam soms voor dat we maar een uurtje of twee bleven, maar dat maakte niet uit voor mij. Ik was er dan even uit geweest en dat is iets wat ik zo graag wilde. Mijn vriendinnen waren er en op dat moment vergat ik even waar ik in zat. Ik voelde me zorgeloos, alsof ik de wereld aankon.  

Ik kreeg een beetje haast in m’n leven en moest erg oppassen dat ik hier niet in ging doorslaan. Maar ik zal eerlijk zijn; ik was doodsbang. Letterlijk. Ik was bang dat ik dit niet zou overleven en ik huilde zoveel daarom. Ik had de drang om nog iets ervan te maken terwijl ik heus wist dat dit mijn tijd nog niet was. Ik was bang dat ik geen oma zou worden later en ik was bang dat ik onvoldoende mooie herinneringen met de mensen om wie ik geef had gemaakt. Dus ik kreeg haast. Ieder grijpbaar moment pakte ik met beide handen aan alsof het een project was. Ik liet niet los totdat ik er ook maar een klein beetje van geproefd had. Was ik er maar één uur? Geen probleem, was ik er in ieder geval geweest. Mijn omgeving vroeg steeds vaker aan me of het me wel lukte allemaal, maar ik had mijn ritueel. Als ik wist dat ik die avond weg ging, zorgde ik dat ik niets ‘zwaars’ te doen had op een dag. Ik at gezond maar wel voldoende. Geen vette dingen, geen zware dingen en geen knoflook. Ik sliep rond een uur of 15.00 uur een uurtje op de bank en at op tijd. Na het eten dronk ik een kop koffie en rookte ik een sigaret. Exact één uur daarna pakte ik 2 paracetamol, dronk ik een sterker kopje koffie en rookte ik nog een sigaret. En toen ging ik me klaarmaken. Ik vergat heel even dat ik ook aan mezelf moest denken en het misschien wel helemaal niet trok die dag. Dat negeerde ik.  

Hoe het verder ging, lees je in mijn volgende blog.  

Veel liefs,  

Pleunie