Falen als een verkoudheid

Falen. Ofwel: een taak niet tot een succesvolle afronding brengen, of een doel dat je jezelf stelde - of een ander aan jou - niet halen. Falen is een beetje als een verkoudheid: we lopen er liever met een boog omheen zodat we niet 'besmet' raken. Van de buitenwereld komen al snel reacties als "Kop op, morgen beter." Maar achter falen, of liever het gevoel gefaald te hebben, gaan diepe emoties schuil waar je mee moet leren omgaan. 

In de vorige blog heb je kunnen lezen dat ik onherkenbaar was geworden voor mezelf in de spiegel. Ik had een gevoel van eenzaamheid en was inmiddels 19 kilo afgevallen. Door de morfine voelde ik mezelf echt niet goed en ik verloor grote delen van mijn haar. Ik legde de lat véél te hoog voor mezelf…  

Pijn die steeds erger werd  

Op koningsdag voelde ik me al niet helemaal goed. Ik had ontzettend veel pijn, in mijn buik maar ook in mijn onderrug. Ik kon het gevoel en de pijn niet echt plaatsen, maar wat ik wel merkte is dat de pijn steeds erger werd. Ik nam mijn dagelijkse dosis ‘Heroïne’ in, maar deze leek niet voldoende te helpen. Ik viel flauw van de pijn en moest zo erg overgeven. Mama vertelde tegen me dat het beter was om de huisarts te bellen, en als ik iets heb geleerd de afgelopen tijd is dat ik maar beter hiernaar kon luisteren.  

Ik moest meteen langskomen en ik kwam terecht bij een waarnemer in opleiding. Niets ten nadele van hem, want iedereen moet het leren en de beste leerschool is de praktijk. Maar ik voelde me niet op mijn gemak. Ik wist dat ik koorts had maar hij vertelde me dat het niet zo was. Mijn ontstekingswaarden werden gemeten en deze waren verhoogd. Onderzoeken werden gedaan en antibiotica werd preventief voorgeschreven. Ik moest de volgende ochtend terugkomen om alles nog is te onderzoeken en te meten. Ik kan je vertellen dat die nacht een regelrechte hel was. Ik kon niet fatsoenlijk liggen, zitten of staan. Ik lag uren onder de douche en had de kruik constant bij me. Ik moest zo huilen omdat ik er zó klaar mee was. Klaar om ziek te zijn, klaar om steeds weer één stap vooruit te doen en vervolgens twee stappen terug. Je kent het inmiddels wel, ik was moe. Kapot. Op.  

Toen ik de volgende dag terugging was het foute boel. Ik moest naar de spoedeisende hulp in het ziekenhuis waar ik behandeld werd. Ik mocht niet meer lopen en moest direct komen. Ik belde mijn bonusmoeder en zij haalde me op. Het was geen gemakkelijke rit want we kwamen in een dichte file. Je kent het wel, werkzaamheden rondom een grote stad lijken nooit op te houden en mensen raken compleet in paniek als er ook maar één aangepast verkeersbord staat. Het liefste zette ik een sirene op het dak, dat iedereen voor me aan de kant ging. Maar dat ging niet en we moesten het uitzitten. Ik mocht trouwens ook niets eten, voor het geval dat ik geopereerd moest worden. Je kunt je dus voorstellen dat mijn humeur niet op z’n best was en zo’n verkeerssituatie helpt dan ook écht niet mee.  

We hebben uren, ja echt – UREN, bij de spoedeisende hulp gezeten. Ik bedoel – ik lag en zij zat. Ik kreeg geen pijnstilling en het ene onderzoek na de ander werd gedaan. Er werden echo’s gemaakt, ik moest mijn benen in de lucht steken, mijn armen uitsteken met mijn ogen dicht. Noem het en ik moest het doen. Toen ik een baby was heb ik een hersenbloeding gehad en een hersenvliesontsteking. Ze vroegen aan welke kant dat geweest was, maar daar wist ik niets van. Ik had lichte paniek, zou ik daar dan nog iets aan overgehouden hebben? Uiteindelijk ben ik naar huis gestuurd zonder diagnose, ze wisten niet wat het was. Ik voelde me moedeloos. Er moet toch iets aan de hand zijn?

Gefaald  

Toen ik begon met deze blogs, heb ik je beloofd een eerlijk kijkje te geven in mijn leven. Hoe het écht is gegaan. Daarbij hoort ook mijn angst, verdriet, boosheid en verlangens. Soms vind ik het nog moeilijk om dit goed te verwoorden, maar ik doe m’n best om het zo goed mogelijk te doen zodat je een compleet beeld hebt. Het zal je dus vast niet verbazen als ik vertel dat ik best wel eens aan mezelf twijfelde. Aan mijn lichaam, bedoel ik dan aan specifiek. Of het wel écht was of dat het misschien tussen mijn oren zat. En ja, zelfs daar dacht ik over na.  

Het voelde alsof ik gefaald heb in het leven. Ik zie om me heen mensen die doorgaan met hun leven, dingen en doelen bereiken. Ze gaan allemaal vooruit. Het voelde alsof ik vast zat en stil stond. Bij iedere stap die ik vooruit deed, werd ik teruggetrokken en moest ik opnieuw beginnen. Ik wilde met een grote boog om mezelf heenlopen. Het leven van mijn omgeving gaat door, en gelukkig maar ook. Maar mijn leven staat al eventjes stil, terwijl ik lig te creperen van de pijn. Ik snakte ernaar dat mijn inner circle begreep wat ik doormaakte. Ze snappen hoe bang ik ben, hoe ziek. Maar hoe kúnnen ze dat überhaupt begrijpen? Ik had de neiging om mijn beste beentje voor te zetten en beet op mijn tanden. Als iemand aan me vraagt hoe het met me gaat, vertel ik nuchter dat het zwaar is en ik doe alsof ik het desondanks prima aankan. Maar dat kan ik op sommige momenten niet.

Ik probeer mijn zelfbeeld van ‘sterke vrouw’ koste wat kost overeind te houden. Geen wonder dat iedereen zegt hoe geweldig ik me hier doorheen sla. Maar ik voel me niet sterk, ik voel me zwak. Zwak omdat ik op een punt ben gekomen dat ik niet meer tegen mijn eigen lichaam kan vechten. Zwak omdat de tijd is aangebroken dat ik eraan moet toegeven dat ik ziek ben. Zwak omdat ik niet eerlijk ben tegen anderen over hoe ik me echt voel. En dat laatste knaagde aan me. Ik probeerde het, echt waar. Maar het lukt gewoon niet zo lekker. De enige die wonder boven wonder altijd weet hoe het écht met me gaat is mijn mama. Zij wordt midden in de nacht wakker en appt me vervolgens of het wel met me gaat, terwijl ik op de grond lig te kotsen. We wonen niet in hetzelfde huis, maar zij voelt me als geen ander aan. Dat is een troost maar ook een angst. Waarom durf ik geen eerlijk antwoord te geven wanneer mensen aan me vragen hoe het met me gaat? Waarom wimpel ik dat altijd af met; redelijk of ja het gaat?  

Hoe het verder ging, lees je in mijn volgende blog.  

Veel liefs,  

Pleunie