Overlevend op Dominator

Wie over schaamte spreekt, heeft het over onze relatie met de mensen om ons heen. Of kunnen wij ons ook schamen zonder anderen? Is het oordeel van anderen echt noodzakelijk om schaamte teweeg te brengen? Treedt schaamte alleen op als anderen getuige zijn van onze kennelijke schanddaad? Of kun je je ook schamen voor een gebeurtenis die je zelf niet in de hand had?

In het vorige deel 'Een gewaarschuwd mens telt voor twee' heb je kunnen lezen dat ik moest veranderen. Nee, er moest iets aan de situatie veranderen. Iets veranderen aan hoe ik met verdriet omging (of juist niet). Ik zocht professionele hulp en probeerde een taboe te doorbreken. Ik kreeg te horen dat ik gespecialiseerde GGZ met intensieve therapie kreeg.  

Inwendige fysiotherapie  

Zoals je eerder hebt gelezen, kreeg ik bekkenbodemfysiotherapie. Een cruciaal onderdeel bij de genezing van de symptomen bij Endometriose. Bij Endometriose, in lichte of erge mate, heb je pijn. Dat is iets wat wel duidelijk is. Doordat het vaak een lange weg is naar de uiteindelijke diagnose én vervolgens de juiste behandelingen vinden, zorgen pijn en onzekerheid zowel mentaal als fysiek voor veel spanning. Hierdoor krijg je vaak overactieve bekkenbodemspieren. Deze overactieve spieren maken de klachten vaak erger. Bekkenfysiotherapie helpt dan vaak om de klachten te verbeteren.

Daarbij ga ik je nu iets vertellen waarvan ik, toen ik het voor het eerst hoorde, ook stond te kijken; trauma’s slaan bij vrouwen op in de bekkenbodem. Ik deed er maar lacherig over toen ik het hoorde, tot ik er beter over na ging denken en me ging inlezen. Alle (onverwerkte) trauma’s slaan bij vrouwen op in de bekkenbodem. Sowieso, even side information, toen ik voor het eerst bekkenbodemfysiotherapie had – dacht ik; WTF is dit en wat doe ik hier. Ik kreeg inwendige therapie (JA, INWENDIG). Het voelde raar, ongemakkelijk, ik voelde dingen die ik nog nooit eerder had gevoeld (en dat had écht niet te maken met de soort mannen die ik had gehad) en het maakte veel los. Heel veel. Ik heb wel zo hard gehuild in de auto na de eerste sessie. Het maakte een bepaalde emotie in me los die ik heel lang heb proberen weg te stoppen. Naast dat het verschrikkelijk veel pijn deed, deed het mentaal dus ook iets met me. Omdat het zoveel pijn deed en zoveel in me los maakte, adviseerde mijn behandelend arts (topper van een vrouw overigens!) om mentale hulp in te schakelen. Ik had namelijk veel onverwerkte trauma’s en die zouden er wel eens mede voor kunnen zorgen dat ik steeds zo’n pijn heb.  

Schamen voor trauma’s 

Ik was op een punt gekomen dat ik alles wilde proberen wat er maar voor kon zorgen dat ik beter zou worden, dus dat liet ik me geen twee keer vertellen. Omdat ik mentaal ook aan het instorten was, heb ik die afspraak gemaakt. Ik stond op een wachtlijst, 3 maanden welgeteld. Ik had veel meegemaakt, veel weggestopt en vaak tegen mezelf gezegd dat ik daar geen last van had. Maar dat had ik wel. Ik begon steeds vaker flashbacks, nachtmerries en waanbeelden te krijgen. Bij alledaagse dingen, zoals het föhnen van mijn haar, gingen mijn gedachten in een flits terug naar het betreffende moment. Dingen die ik rook, zag of voelde herinnerde me opeens aan dat moment. Enerzijds heb ik er nooit over gepraat omdat ik dacht dat ik het allemaal wel alleen kon, anderzijds omdat ik me schaamde. Schaamde om wat een bepaald iemand mij had aangedaan. Jarenlang had ik het stilgehouden maar nu was het tijd om het te gaan verwerken. Jaren te laat, maar ben je wel ooit te laat? Is het wel het juiste moment om de verwerking te beginnen als je er zelf niet achterstaat of er niet klaar voor bent?  

Dominator  

In de tussentijd wuifde ik alles weg en ging ik vrolijk door maar negeerde dat ik een angst had ontwikkeld. De angst wanneer ik ergens heen ging, dat ik ziek zou worden, flauw zou vallen of dat er iets met iemand anders zou gebeuren. De frequentie van het feesten werd steeds minder, maar ik besefte me maar al te goed dat dit niet langer zo door kon gaan. Dan zou ik nergens meer komen… Ik besloot, op advies van mijn therapeut en na goed overleg met één van mijn beste vrienden, naar Dominator te gaan. Een geweldig hardcore feest op het E3 strand in Eersel. Ik zou met mijn broer, zijn vriendin en vrienden daarheen gaan en had alles uitgedacht en geregeld van tevoren. Ik zou met de auto gaan, zodat als het niet ging dat ik dan ook daadwerkelijk naar huis kon gaan, een invalide parkeerplek zodat ik niet te ver hoefde te lopen, dextro, reistabletjes, anti-misselijkheid, oordoppen, zonnebrand, oxycodon, paracetamol, ibuprofen, pleisters, een waaier – letterlijk alles had ik bij. Ik leek wel een (legale) apotheek. Dit was de ultieme test voor me, ik had met mezelf afgesproken dat ik dit zou overwinnen en dat ik mezelf niet zo gek moest maken.

Uiteindelijk was het een geweldige dag, mooi weer, leuke mensen en goede muziek. Zo, dat had ik even gedaan, overwonnen. En dan bedoel ik het moeizame herstel, mijn angst, de stappen om hulp te zoeken en ik dacht op dat moment dat het wel lekker ging en ik de hele wereld vanaf nu aankon. Dat er precies niets meer aan de hand was. Ik hield mezelf kei en keihard voor de gek, want wat ik negeerde is dat ik nog steeds bloedde als een rund, ik nog steeds niet kon voldoen aan dagelijkse verplichtingen, ik nog steeds een hele planning om een avond uit moest bouwen en ik nog steeds niet toe was gekomen aan mezelf. En daar was weer dat vluchtgedrag.  

Omdat ik geen drugs meer gebruik op feestjes, was ik de volgende dag topfit. In de middag hadden we afgesproken om te BBQ’en bij mijn broer, samen met vrienden. Ik wilde nog heel even langs de mcdonie want dat hoort er nog steeds bij. Toen ik in de drive stond, belde mijn broer. Ik nam op en hij vertelde me dat er iets was gebeurd en hij het eigenlijk in het echt tegen me wilde vertellen maar het niet meer kon wachten. Eén van mijn beste vrienden was overleden… Het was alsof ik een harde piep  hoorde en alles in slowmotion ging. Het zweet brak me uit en ik voelde me verdoofd. Ik had zoveel vragen en barstte vervolgens in tranen uit…  

Hoe het verder ging, lees je in mijn volgende blog.  

Veel liefs,  

Pleunie 

Ter nagedachtenis van Rick †