Vermissing van jezelf

Je raakt jezelf kwijt en denkt niet meer zo vaak aan jezelf. Je probeert door te rennen en je kop in het zand te steken om maar niet geconfronteerd te worden met hetgeen wat er echt is. Je voelt je onzeker en je gaat piekeren. Je gaat emotie-eten en komt in een slechte cirkel terecht.  

In mijn vorige blog heb je kunnen lezen dat ik er moeite mee had om rouw binnen te laten. Het was een grillig proces en ik vulde zwembaden met tranen. De uitvaart was een moment van afscheid en nu begon het eigenlijk pas… 

Paniek door verlies  

Eenieder die iemand dichtbij ooit is verloren zal zich herkennen in het feit dat het proces na de uitvaart misschien nog wel moeilijker is dan het grijze gebied in de week tussen het overlijden en de uitvaart zelf. Na de uitvaart moet je dingen loslaten, maar toch dichtbij je houden. Het is een proces waarin je dingen moet leren en veranderen omdat je bepaalde dingen gewoon simpelweg niet meer kan doen. Iemand bellen, berichten naar elkaar sturen, op de koffie gaan of gewoon even zijn/haar stem te horen. Allemaal fasen waar je doorheen gaat. Of eigenlijk zijn het taken. William Worden, Amerikaans rouwdeskundige, heeft het ook in plaats van rouwfasen namelijk over rouwtaken. Taken die doorlopen worden maar niet in een vaste volgorde. Krachtig aan de term ‘taak’ is dat deze benadrukt dat een rouwende iets kan doen, in plaats van alleen het rouwproces te kunnen ondergaan.

In het model gaan ze ervan uit dat je met 4 taken te maken krijgt; het verlies aanvaarden, de pijn voelen, aanpassen aan een leven waar de overledene geen deel meer van uitmaakt en het verlies een plek geven om zonder de overledene verder te kunnen leven. Een dergelijk model is makkelijk om uit te leggen maar het zijn moeilijke opgaven. Ik had er in ieder geval grote moeite mee. Ik luisterde zijn spraakmemo’s wel 10 keer achter elkaar, had zijn berichten al de hele dag door gelezen en ik stuurde steeds berichten om te vertellen hoe het met me ging. Het was aan de ene kant onwerkelijk maar aan de andere kant besefte ik heel goed wat er gebeurd was en ontstond er een soort paniek vanbinnen.  

Maccie, chocolade, pizza aub!  

Ondertussen stopte de endometriose niet (helaas, nam geen pauze zo van doe maar even rustig aan meid…). Ik was ingestort op de toilet, ik had weinig kracht. En omdat ik een soort paniek had, begon ik m’n emoties weg te eten. Dat is iets wat ik altijd al heb gedaan. Een soort verdoofd en blind gevoel waarin je alles eet wat je tegenkomt en daarna in een soort coma ligt op de bank. Ik had echt even ‘schijt’ waardoor ik mijn dieet ook niet volgde. Ik dacht dat een weekje niet zoveel zou uitmaken en beloofde mezelf dat ik het daarna weer op zou pakken. Jij snapt ook dat ik mezelf kei hard voor de gek hield, maar op dat moment was ik blind. Of doof, net hoe je het wil zien. Ik at alles; pizza, friet, sushi, chocolade, chips, snoep – ALLES! Wat ik negeerde was dat ik steeds meer pijn en ongemak kreeg. Ik bewoog niet meer (althans, alleen van de bank naar m’n bed en terug), ik at teveel en slecht, ik zorgde slecht voor mezelf waardoor ik in een soort cirkel terecht kwam. Toch vertelde ik mezelf dat dit part of the deal was en ik er heus wel weer bovenop kwam. Tot ik teruggefloten werd op een nacht. Ik kreeg verschrikkelijke pijn, hoge koorts en schreeuwde het uit. Ik heb die nacht meer in bad gezeten en op de grond gelegen dan geslapen en wist dat er iets niet helemaal goed ging.  

Extra dosis overgang  

De volgende dag kon ik dan ook direct terecht bij het ziekenhuis, het ging helemaal niet goed. Ze besloten een extra spuit te geven voor de overgang en moest twee weken later terug komen. Moe en verslagen ging ik naar huis. Ik had een soort haat liefde verhouding met mezelf omdat ik het idee had dat het mijn eigen schuld was maar aan de andere kant wist ik ook niet goed hoe het wél moest. Thuis op de bank had ik zeeën kunnen vullen met tranen, ik was echt op. Iedereen vertelt me altijd hoe sterk en dapper ik mezelf overal doorheen sla en dat het een wonder is dat ik nog rechtop sta, maar zo voel ik mezelf totaal niet. Althans, niet op dat moment. De batterij was leeg en ik had geen kracht meer om de oplader erin te doen.

Ik voelde me zwak, een mislukkeling en een loser. Want jij, Pleunie, jij moest sterk zijn en kijk eens hoe je nu erbij ligt. Je kunt niet opgeven nu, je moet doorgaan. En hup, ik stond op om te gaan poetsen. Ik weet nog heel goed dat ik de stofzuiger uit de kast tilde en vanaf toen was het een soort zwart gat. Ik belde huilend mama op met de mededeling dat ik het niet meer trok en op was. Dat het allemaal teveel was geweest en ik geen zin meer had in deze ellende. Ik had geen suicidale gedachtes, dat niet. Maar ik wilde zo graag met een schone lei beginnen, samen met de kennis die ik nu had over het leven.  

Vermissing  

Toen ik jong was had ik mijn 20e jaren zo anders gezien, totaal niet verwacht dat ik op m’n 22e alles zou hebben maar toch niets. Ik had een huis, een goede baan, mooie mensen om me heen maar toch voelde het alsof ik alles kwijt was geraakt door deze klote aandoening. Ik heb lang nagedacht over waar dit gevoel vandaan kwam maar ik denk dat het ook een soort rouwproces was waar ik zelf doorheen ging. Pleunie was er nog, maar de ‘oude’ Pleunie was weg en ik wist niet of zij ooit nog terug zou komen. Het voelde alsof ik vermist was en het zo lastig was om een spoor te vinden. Mijn zelfvertrouwen en het vertrouwen in mijn eigen lichaam was langzaam weggeëbd, ik was onzeker geworden en ik had het gevoel alsof ik aan het falen was. Gewoon, omdat ik niet meer kon vechten tegen m’n eigen lichaam. Accepteren dat dit onderdeel van mijn bestaan was geworden, kwam op dat moment niet aan de orde. Ik was mentaal zo aan het vechten tegen de gedachte en het idee dat dit nooit meer weg zou gaan, dat ik vergat om rationeel over dingen na te denken en te beseffen dat ik heel goed op weg was naar een (gedeeltelijk) herstel…  

Hoe het verder ging, lees je in mijn volgende blog.  

Veel liefs,  

Pleunie