Zoals de herfst bij de lente hoort, hoort de dood bij het leven

Omgaan met verlies en rouw is een grillig proces dat vaak veel tijd en energie kost. Door een plotseling verlies kun je je ontredderd en verward voelen. Behalve emoties zoals verdriet en eenzaamheid, kun je ook te maken krijgen met fysieke klachten. Rouw is uniek, voor iedereen.  

In het vorige deel heb je kunnen lezen dat ik probeerde te overleven op Dominator. De tijd was aangebroken om trauma’s te verwerken maar ondertussen kreeg ik bericht dat één van mijn beste vrienden plotseling was overleden…  

Rouw binnenlaten  

Het voelde alsof de wereld stilstond, ik kreeg geen adem en ik kon niet meer helder nadenken. Kippenvel van m’n hoofd tot m’n tenen, een misselijk gevoel en het zweet brak me uit. Het was alsof er een doodse stilte in mijn hoofd ontstond, gevolgd door overweldigende chaos. Ik kreeg vragen, heel veel vragen. Hoe had dit kunnen gebeuren, wanneer, had ik iets kunnen doen, wat gaat er nu gebeuren? Mijn oma was 9 jaar daarvoor overleden, dat voelde anders. Ik mis haar nog steeds hoor, dat is het niet. Maar ik was toen 13, had een hele andere belevingswereld. Ik zag en voelde dingen gewoon heel anders zoals ik ze nu voelde. Ik wist niet meer goed hoe ik met de dood om moest gaan, hoe ik rouw binnen moest laten en er moest laten zijn. Mijn opa’s en oma waren al op leeftijd dus ik wist dat het er ooit aan zat te komen, maar had nooit verwacht dat ik mijn maatje zou verliezen op deze leeftijd – zeker niet zo plotseling. Het is niet zo dat rouw iedere week aanklopt en even gezellig een bakje koffie komt drinken om bij te kletsen. Rouw is als een oceaan, golven komen op en ebben weer weg. Soms is het water rustig, soms is het water overweldigend en het enige wat we kunnen doen is leren zwemmen.  

Zwembaden met tranen  

Ik probeerde mezelf voor te houden dat ik er vrede mee moest hebben maar vond dat heel erg lastig. Ik had nog zoveel dingen willen zeggen, willen vertellen en mee willen maken samen. Ik had nog een laatste keer willen vertellen hoeveel hij voor me betekende, nog een laatste keer genoeg vertellen voordat hij zou gaan. Ergens waren dat ook geen realistische gedachtes, want wat zeg je tegen iemand waarvan je weet dat je elkaar daarna nooit meer ziet. Zijn er wel genoeg woorden om uit te leggen hoeveel iemand voor je betekent die zo dicht bij je staat? Nu hadden we geen afscheid kunnen nemen en dat voelde als een soort kortsluiting in mijn hoofd. Ik wist heus dat dood bij het leven hoort, zoals de lente bij de herfst en de zomer bij de winter, maar ik kreeg het niet op een rijtje vanbinnen. Ik stuurde hem op Whatsapp lange berichten in de hoop dat hij ze vanuit hierboven nog zou ‘lezen’, luisterde zijn spraakmemo’s 100 keer achter elkaar en las onze gesprekken terug. Ik probeerde voor mezelf afscheid te nemen maar de week naar de uitvaart toe was een hel. Ik moest wachten en probeerde me vast te houden aan het feit dat het moment van de uitvaart het enige afscheid zou zijn wat ik zou krijgen. Ik voelde me leeg, raar, verdrietig, boos en neergeslagen. De tijd kroop en ik lag in bed, zwembaden te vullen met tranen.  

Ik probeerde wederom veel te praten met mijn moeder. Ik had op dat moment het gevoel dat zij de enige was die me echt begreep en echt naar me luisterde. Ik kon alleen bij haar op dat moment goed uithuilen en hoefde het niet op te kroppen. Ik vond het heerlijk om even vrijgezel te zijn maar miste een arm om me heen op de bank, iemand die tegen me aan kon liggen in de nacht en een schouder om op te huilen. Ik miste het zo erg om een partner te hebben. Ik had mijn familie en vrienden die voor me klaarstonden maar dat voelde toch anders. Aan het einde van de dag kwam ik dan toch thuis in een leeg huis, ging ik in een leeg bed liggen en werd ik alleen wakker. Ik had er voor het eerst sinds lange tijd weer moeite mee en verlangde zo erg naar liefde.  

Dieprode roos  

Ondanks dat ik de uitvaart zag als een moment van afscheid, keek ik er ook enorm tegenop. Dat was namelijk het moment van afscheid en dat was meteen het allerlaatste moment. De dagen vooraf waren enorm zwaar. Ik at niet meer, vond niets meer leuk en besteedde geen aandacht meer aan uiterlijke verzorging. Het enige wat ik dacht was dat ik moest overleven en niet mocht instorten op de uitvaart zelf. Daar was weer dat paniekmoment. Ondanks dat het een besloten uitvaart was, wist ik dat hij veel mensen dichtbij had staan die ontzettend veel van hem hielden. Dat het ‘druk’ zou worden was dus wel duidelijk. Ik was er zo over aan het paniekeren dat ik niet ziek moest worden of flauw moest vallen tijdens die uitvaart dat ik een soort toneelstuk opvoerde in mijn hoofd. Onrealistische werkelijkheid die niets meer te maken had met mijn angst. Ik was mezelf gek aan het maken, letterlijk. Iedereen mocht een bloem meenemen met een kaartje eraan. Ik heb wel 4 keer in de zaak van de bloemist gestaan, ik kon werkelijk geen keuze maken. Op het allerlaatste moment koos ik voor een dieprode roos, hiermee toonde ik voor mezelf naar hem toe trouw, respect en vriendschap. Hij zou namelijk voor altijd mijn beste vriend blijven, ondanks dat hij er niet meer is.  

De dag zelf was een hel. Ik was zo zenuwachtig en had al een aantal keer overgegeven. Ik voelde me leeg van binnen en vond wat ik nou eigenlijk echt voelde lastig te omschrijven. Mijn broer bracht me naar de plek van de uitvaart en zou me weer ophalen, dat voelde als een geruststelling – ook al was de plek van de uitvaart maar 4 minuten bij me vandaan. De uitvaart was waardig, respectvol en precies zoals hij was. Er werd hardcore gedraaid en de mooiste momenten werden gedeeld. Precies zoals hij graag gewild had. Dat voelde als een geruststelling, ik kon voor mezelf echt afscheid nemen – voor zover dat mogelijk was. Maar ik had het besef nog steeds niet en wist heel goed dat die later zou inslaan als een meteoriet. Na de uitvaart ging ik naar huis en vrijwel meteen thuis – stortte ik in op het toilet.  

Hoe het verder ging, lees je in de volgende blog. 

Veel liefs,  

Pleunie