Ik moest het er mee doen

Een verwerkingsproces is voor de één heel anders dan voor de ander. Het ligt er natuurlijk ook aan wat je moet verwerken, maar dat verwerking moeilijk is weet je vast wel. Het helpt om de juiste mensen om je heen te hebben, waar je mee kunt praten. Maar doe je dat eigenlijk wel zo snel?

In het vorige deel heb je kunnen lezen dat ik probeerde te overleven. Ik kwam ook steeds meer te weten wie er wel en niet voor me was. De mensen die ik het meest nodig had en de mensen die naar de achtergrond verdwenen.

Zou het ooit nog goedkomen met mij?

Of het ooit nog goed zou komen, was toch wel de allerbelangrijkste vraag die ik nu had. Kon iemand mij daarop antwoord geven? De arts had er wel iets vaags over gezegd, maar wat was dat ook alweer? Ik kon het me niet meer herinneren en had er ook niet echt op doorgevraagd. Toen had ik vooral andere vragen gehad. En nu? Gelukkig was daar weer Google! Google, uw dienaar bij al uw vragen. Vol geduld voorzag Google mij weer van allerlei informatie. Niet dat ik daar heel veel mee opschoot, want die antwoorden gingen echt alle kanten op. Wat ik wél begreep is dat de klachten na verloop van tijd konden verminderen. Weg zou het nooit volledig gaan. Zou de pijn verdwijnen? Mijn eeuwige bezoekjes aan de wc? De stress ontlasting als ik ergens heen moest? En what about de misselijkheid? Hmmm, dat kon ik er allemaal níet uithalen. Shit zeg. Nou ja, er zat dus maar één ding op… afwachten. Of zoals mijn moeder vroeger te pas en te onpas zei: “De tijd zal het leren”. Ik hoor het haar nog zeggen. Maar het was ook écht zo. Ik kon niet anders dan besluiten me erbij neer te leggen. Om rustig af te wachten en langzaamaan aan mijn nieuwe ik te wennen. Want zo voelde het, een nieuwe Pleunie.

Ik deed voorzichtig, maar niet genoeg

Als ik je dit zo zit te vertellen, dan heb ik zelf het idee dat het best goed ging met mijn verwerking. Ik deed ook hard mijn best om het leven zo goed mogelijk weer op te pakken en ondernam wat ik kon. Maar ondanks dat ik nog best moe was, vond ik het moeilijk om nee te zeggen. Ik was gewoon weer aan het werk omdat ik dacht dat doe ik wel eventjes. Stiekem was ik best bang om teveel hooi op mijn vork te nemen en over mijn grenzen heen te gaan. Bang om niet vooruit, maar achteruit te gaan. Ik werkte bij een complexe organisatie en had een brede functie. Daarmee voelde ik een druk om kwaliteit te leveren en ik kon het mezelf niet permitteren om half werk af te leveren. Niemand zat me achter de broek maar het voelde voor mezelf zo. Dit alles gaf me wel de tijd om redelijk rustig aan te doen en die tijd had ik ook echt nodig. Want, hoewel mijn herstel best aardig ging, waren mijn nachten niet bepaald rustgevend. Wat het was, dat weet ik niet, maar ik sliep heel onrustig. En als ik dan éindelijk in slaap was gesukkeld, dan ging de wekker alweer. Kortom, elke ochtend kwam ik een stukje nacht te kort… Dat dit niet heel handig was, dat besefte ik me maar al te goed. Maar wat kon ik eraan doen? Ik besloot maar gewoon door te gaan en te hopen dat het snel over zou gaan. Mijn middagdutjes in de pauze waren me heilig.

Achteraf gezien had ik veel te veel, te snel gedaan. Ik wilde weer overal bij zijn en wuifde de pijn weg. Ik wilde me er niet bij neerleggen en daar sneed ik me mee in de vingers.

Relatie kapot, ik kapot, alles kapot?

Helaas kwam de relatie met mijn toenmalige partner ook ten einde. Als ik er nu over nadenk, denk ik dat er ook een stukje van mijn gezondheid hiervoor heeft gezorgd. We begonnen een ander leven te krijgen, ik ging links en hij rechts. Ondanks dat hij me had gesteund, voelde ik me toch vaak alleen. Dat was deels mijn eigen schuld, ik praatte namelijk te weinig en durfde vaak ook niet te praten. Een makkelijke periode was het niet want voor mijn gevoel ging alles mis. Relatie kapot, ik ben kapot van binnen en alles daaromheen ging ook gewoon drie keer kut. Ik kwam in een burn-out terecht en mijn werkgever heeft me toen bevolen om tijdelijk minder te gaan werken. Het was op dat moment écht teveel en mijn gezondheid ging steeds verder achteruit.

Mijn gedachtes gingen steeds meer de depressieve kant uit en ik had geen zin meer in al deze ellende. Ik raapte al mijn moed bij elkaar omdat ik wist dat dit wel eens fout kon gaan en heb de huisarts gebeld voor een gesprek met de psycholoog…

Hoe het verder ging, lees je in mijn volgende blog.

Veel liefs,

Pleunie