Je ex als een wervelwind

Je hebt een fijne relatie, een mooi huis, een leuke baan en toch ontbreekt er nog iets… Willen jullie wel of geen kinderen? Een onderwerp dat vaak overladen is met emotie. Je hebt genoeg liefde te geven en je omgeving verwacht min of meer dat een kind je leven completer maakt - of niet. De keuze om wel of niet een gezin te stichten, is levensbepalend. Daarnaast is het krijgen van kinderen lang niet voor iedereen weggelegd…

In de vorige blog heb je kunnen lezen dat ik te horen kreeg dat ik tot september thuis zou zitten. Ik ervaarde een lichte paniek en ik vroeg me af wat ik in de tussentijd in godsnaam moest gaan doen. Ik vond het zo lastig maar zette mijn schouders eronder en vanuit hier werd deze blog geboren. Mijn nieuwe kindje, mijn steun en toeverlaat.

Pas nu kwamen mensen erachter wat ik al die tijd had gevoeld en wat er in mijn hoofd omging. Dat voelde als een opluchting. Ik ben iemand die gevoelens en gedachtes opkropt. Ik kan je met zekerheid zeggen dat ik een binnenvetter ben. Het feit dat ik hiermee dus én steun had én eindelijk kon vertellen hoe het voor me is geweest, voelde verlichtend. En dan vraag jij je vast af; waarom hier wel en waarom niet in het echt? Het antwoord daarop is simpel. Hier hoef ik niet direct iemand aan te kijken. Ja, ik vind het iedere keer spannend als ik een deel publiceer. Ik geef namelijk mijn meest kwetsbare kant bloot. Ik deel met jou mijn grootste angsten, verlangens en woede. Ik ben volledig eerlijk over mijn datingsleven (daarover later meer…), hoe mijn omgeving er mee omgaat en wat er allemaal bij komt kijken. Je kunt je dus voorstellen dat ik eerlijker moet zijn dan ooit. Maar het voelt bevrijdend.

Huisje, boompje, kindje

Een vraag die vaak terugkomt, en die ik volledig begrijp maar ook weer niet, is hoe het zit met kinderen. Of ik een kinderwens heb, of ik nog kinderen kan krijgen, waarom ik er niet voor heb gekozen om mijn eitjes in te laten vriezen, dat het zo moeilijk moet zijn om niet toe te werken naar kinderen en zelfs dat ik het gevoel van zwanger zijn moet gaan missen. Ik vind daar iets van en ik ga je proberen uit te leggen waarom. In de huidige tijd wordt het blijkbaar nog steeds verwacht wanneer je alles op orde hebt, je begint aan kinderen. Als je een eigen huis hebt, een stabiele baan en een stabiele relatie dat de eerstvolgende logische stap is; kinderen. En zélfs wanneer je geen relatie hebt, wordt dit verwacht. En ik begrijp het wel, want het lijkt ook een logische stap. Maar soms kan het mensen kwetsen. Mijn toekomst is namelijk onzeker op het gebied van kinderen krijgen, maar er zijn genoeg andere mogelijkheden (denk aan adoptie, draagmoeder). Maar de toekomst van een ander, ongeacht of deze vrouw wel of niet ziek is, kun jij niet invullen. Misschien is er momenteel überhaupt geen kinderwens en komt deze wens ook nooit, maar is de prestatiedruk er wel omdat haar omgeving hier wel mee bezig is en verwacht dat iedere vrouw maar kinderen wil. Ik zou zo graag willen dat we hiervan afstappen. Ja, je mag vragen hebben. Ja, je mag een mening hebben. Maar een oordeel hebben is heel gevaarlijk.

Om meteen antwoord te geven op bovenstaande vragen; ja, ik heb een kinderwens míts ik zelf gezond ben, ik weet niet of ik nog kinderen kan krijgen – de kans is klein, ik wilde mijn eitjes wel laten invriezen maar hiervoor moet je in je cyclus komen – iets wat absoluut ‘verboden’ is momenteel. Ja, soms is het moeilijk om te zien in mijn directe omgeving dat hier wel naar toe gewerkt wordt – maar ik gun het ze van harte.

Relatie als een auto-ongeluk

Eén voor de hand liggend onderwerp met betrekking tot kinderen en het genot moet nog aangesneden worden: hoe zit het met de relaties? Om een eenvoudig antwoord te geven op die vraag: die heb ik nu niet. Om een uitgebreider en eerlijk antwoord te geven: natuurlijk verlang ik af en toe wanhopig naar een mannelijk lichaam en liefde, maar ik heb besloten om tijdens deze wedstrijd even aan de kant te zitten. Het doet momenteel pijn en ik zit mentaal niet helemaal lekker. Natuurlijk mis ik wel de mannelijke krachten (soms lijkt dat het enige…), maar voor nu doe ik er niets aan. Als ik eenzaam ben denk ik; ‘Wéés dan maar gewoon eenzaam, Pleun. Leer de weg ontdekken in het alleen zijn. Welkom in het leven van de mens’.  Als ik je dit vertel moet ik lachen, want zoals het toen was – was het maanden later een compleet ander verhaal. Anyways, ik kon wel een verzetje gebruiken – even die cyclus doorbreken, even mezelf wat ruimte gunnen om te ontdekken hoe ik ben als ik niet opga in iemand anders. En laten we realistisch zijn, misschien bewijs ik de mensheid wel een gulle dienst door even geen intieme relaties aan te gaan. Probeer het maar zo te zien: als je tien ernstige auto-ongelukken achter elkaar had gehad, zouden ze dan ten slotte niet je rijbewijs innemen? En zou je eigenlijk ook niet wíllen dat ze dat deden?

Je ex als een wervelwind

Dan is er nog een laatste reden waarom ik liever geen relatie aanging met iemand anders en dat is dat ik toevallig (of juist niet zo toevallig) nog steeds verliefd was op mijn ex. Ik haatte mezelf hiervoor want na zoveel maanden zat hij nog steeds in mijn hoofd. Ik zeg bewust niet zo toevallig omdat wij elkaar nog steeds zagen. We zagen elkaar nog steeds iedere week en ik kon de cirkel niet doorbreken. Ik vond het heerlijk om nog steeds deel uit te maken van zijn leven (há, dat was ik écht niet, maar zo voelde het wél) en dingen (lees seksuele verlangens) te delen met hem. Ik heb nachten lang wakker gelegen, want ik wilde zo graag uit de cirkel van ongelijkwaardige liefde stappen. Wat ik negeerde, is dat hij en ik anders in de wedstrijd zaten. Ik wilde niets liever dan bij hem zijn en hopen dat onze relatiestukken weer aan elkaar gelijmd konden worden. Hij wilde vast ook bij mij zijn, maar het boeide hem ook niet als ik er niet was. Het draaide puur om lust. Hij raakte daarmee alles in mij wat ik nooit wilde voelen en netjes toegedekt had, trok de pleisters van al mijn wonden en was zó kwetsbaar. Hij voelde als een wervelwind die door mijn leven blies. Het klinkt gestoord en iedereen met een beetje verstand had hem allang de deur gewezen maar ik vond het zó moeilijk. Het losweken van iemand die zo’n lange tijd zoveel impact heeft op je leven is gewoon lastig. Ik denk dat er een soort verslaving ontstond…

Hoe het verder ging, lees je in mijn volgende blog.

Veel liefs,

Pleunie