Midden in de chaos

Kalmte, midden in de chaos. Als er chaos is - dan is het er druk, rommelig en onoverzichtelijk. Als je in het oog van de chaos staat dan lijkt het er oorverdovend stil. Als ik uit het midden stap, uit de relatieve rust dan ervaar ik weer chaos, de verwarring en vraag ik me af wat ik er te zoeken heb. Het is tijd om wakker te worden en er gebruik van te maken. 

In de vorige blog 'Het Endometriose-dieet' heb je kunnen lezen dat ik begonnen was met het endometriose-dieet. Het viel me zwaar, dat dieet. Ik vond het lastig om mezelf eraan te houden en moest zoeken naar een nieuwe weg om mijn dagelijkse leven voort te zetten. Patronen moesten doorbroken worden om beter te kunnen leven en dat is ontzettend moeilijk als je iets al 22 jaar lang gedaan hebt.  

Arboarts  

Zoals je misschien wel verwacht had, of misschien wel helemaal niet, mocht ik nog steeds niet werken. Ik mócht het niet, maar het lukte me ook niet. De Arboarts vertelde me dat ik alle energie die ik had moest besteden aan mijn herstel en aan leuke dingen. Ik moest om de zoveel tijd bij de Arboarts op kantoor komen en dan hadden we het erover hoe het met me ging, wat ik deed aan m’n herstel en hoe ik het mentaal trok. Ik heb altijd een vertekend beeld gehad van een Arboarts. Ik dacht aan een soort boze heks waarbij je je eigen grenzen moest overschrijden omdat zij in dienst zijn van jouw werkgever. Misschien was het ook een stukje onzekerheid, omdat ik soms denk dat het allemaal wel meevalt en ik overdrijf.  

Goed, ik had dus weer een afspraak en de Arboarts vertelde me dat ik tot september thuis zou zitten. TOT SEPTEMBER (!!!), het is facking mei. Wat the hell moet ik in die tijd gaan doen?!  

Ik belde in paniek mama op en vertelde het verhaal. De vraag die ik het meeste gesteld heb is; ‘Mama, wat moet ik in die tussentijd gaan doen?!’. Ik wist dat ik de tijd kon benutten voor mijn herstel, tijd voor mezelf en uitrusten, begrijp me niet verkeerd. Maar het duizelde door de gedachte dat ik nog maanden thuis moest zitten. Dat voelde beangstigend. Wat als ik mezelf keihard zou tegenkomen in die tijd, rock bottom zou gaan en mezelf volledig zou verliezen? Je voelt hem misschien wel aankomen, maar dat was het moment waarop deze blog geboren werd. Mijn baby, mijn steun en toeverlaat. Ik was er eerst sceptisch over, omdat ik dacht dat niemand zat te wachten op mijn gevoelens en verhaal. Maar ik waagde het erop. Ik zou niets te verliezen hebben. En ik besefte heel goed dat het tijd was om mijn verhaal te doen… 

De aap die zwiert  

Toen ik begon met het schrijven van de eerste blog, was ik zenuwachtig. Ik vroeg me af of dit wel wat voor mij was, of ik mijn verhaal wel echt kon overbrengen en of het überhaupt wel interessant was. Ik zag het ook als een stukje verwerking en ik moest nu stil zijn en nadenken. Nadenken over mijn gevoelens, verlangens, angst en verdriet. Ik kan de hele dag ouwehoeren over mijn gedachtes en dingen die ik vind, maar in stilte nadenken over mijn gevoel… Nou, dat is een heel ander verhaal. Ik kan je best eerlijk vertellen dat ik iemand ben die wegloopt voor mijn gevoel. Die bang wordt van mijn gevoel. Als ik mijn gedachten vraag zich koest te houden, beginnen ze verbijsterend gauw last te krijgen van verveling, woede, gedeprimeerdheid, bezorgdheid of alle genoemde punten. Zoals de meeste mensen zit ik opgezadeld met wat ik ‘apengedachte’ noem: gedachten die van tak naar tak zwieren en alleen ophouden om zich te krabben, te spugen en te brullen. Van het verre verleden tot aan de onkenbare toekomst zwiert mijn verstand woest door de tijd het snijdt tientallen ideeën per minuut aan, soms slim en soms ook oer en oerdom. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn; het probleem is de emotionele hechting waarmee dat denken gepaard gaat. Blije gedachten maken me blij, maar – zoef! – ik zwier zo weer terug naar obsessieve bezorgdheid, waardoor mijn stemming weer omslaat; vervolgens komt de herinnering naar boven aan een boos moment en begin ik weer helemaal oververhit te raken en nijdig te worden. Dan besluit mijn verstand dat dit weleens een goed moment zou kunnen zijn om medelijden met mezelf te krijgen. Goed, per slot van rekening ben je wat je denkt. Je emoties zijn de slaven van je gedachten en jij bent de slaaf van je emoties.  

Tegenovergestelde van feest…?  

Het andere probleem van dit zwieren is dat ik nooit eens ben waar ik bén. Ik zit altijd in het verleden of in de toekomst te graven, maar ik blijf zelden in het moment zélf. Dit was dus een goed moment voor mij om volledig eerlijk en open te zijn. Naar jullie toe maar vooral naar mezelf. En ik kan je vertellen, het was (en soms nog is) ontzettend confronterend. Ik zie mijn gevoel namelijk nu zwart op wit staan iedere week. Mijn gevoel dat ik normaal in een hokje stop met het deurtje dicht en de sleutel weg. Maar ik zag het ook als steun. Het is namelijk ontzettend moeilijk om steeds mijn gevoel te moeten uitleggen aan iemand. Nu konden ze zien wat ik al die tijd had gevoeld. Letterlijk en figuurlijk. Midden in de chaos moest ik dus mijn gevoel op een stoel zetten en er een hartig woordje mee spreken. De tijd was gekomen om erkenning te geven aan je gevoelens en te accepteren dat het er nou eenmaal was. En de beste manier om dat te doen is jawel, het op je af laten komen. Deurtje openlaten en niet meer op slot doen. Maar ik kan er niet omheen dat het spannend was. Ik wist namelijk (nog) niet wat de reacties zouden zijn. Maar ik deed het, ik waagde de sprong in het diepe.  

In diezelfde periode begon ik steeds vaker te bloeden. Het zat me tegen en ik vond het niet meer leuk. Ik werd er moedeloos van. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit en steeds van het kastje naar de muur worden gestuurd. Ik begrijp het aan de ene kant want het ís ook een lastige ziekte, maar ik wilde zo graag geholpen worden. Ik moest genieten en af en toe een kort feestje meepakken. Maar dat lukte niet van harte want ik ging weer achteruit. En wat is het tegenovergestelde van feest? Ik weet het niet, maar ik denk dat ‘ongesteld’ zijn er aardig in de buurt komt.  

Hoe het verder ging, lees je in de volgende blog.  

Veel liefs,  

Pleunie