Wilden ze me niet meer?

In het vorige deel heb ik je verteld hoe mijn klachten begonnen. Nou ja, meer hoe mijn training pijnhantering begon. Hieronder lees je hoe dat hele menstruatiegebeuren langzamerhand mijn leven begon te beheersen. Maar ook…dat het me met een relatief simpele ingreep lukte om er controle over te krijgen.

Was dit wel genoeg?

Ik was altijd een enthousiaste meid geweest (ben ik nog steeds 😉), hield van gezelligheid en zat vaak vol energie. In mijn vrije tijd deed ik graag een drankje met vriendinnen in de plaatselijke kroeg. Het was altijd superleuk en in de zomer waren er allerlei activiteiten georganiseerd op het horecaplein. Maar ook daar kregen mijn menstruatieperikelen invloed. Hoewel ik heel hard mijn best deed om bij alle uitjes en avonden te zijn, lukte het me soms echt niet meer. Ik voelde me dan leeg en had te veel pijn. Mijn beste vriendinnen hebben hier altijd begrip voor gehad, maar ik merkte vaak wel onbegrip vanuit mensen die wat verder van me af stonden. Want waarom was ik alweer ziek en moet ik altijd klagen dat ik pijn heb. En de opmerking dat ik een paracetamol met een wijntje moest nemen kwam steeds vaker voor…

Ook op mijn bijbaantje werd het steeds moeilijker, want hoe moest ik iemand uitleggen dat ik ‘s ochtends fit kon zijn en één uur later instortte en naar huis moest gaan? Ik accepteerde het niet van mezelf en zei wederom: ‘Zet door Pleunie, niet aanstellen, gewoon doorwerken’. Achteraf had ik beter naar m’n eigen lichaam moeten luisteren maar wist ik veel…

Spiraal

Vol overtuiging werd me uitgelegd dat de Mirena spiraal de uitkomst zou zijn, YES! dacht ik. Dit is wat ik wil. Volgens hem zou dat mijn menstruatie verkorten en verlichten. Misschien zou mijn menstruatie zelfs wegblijven.

Zo gezegd, zo gedaan. Op m’n fietsje fietste ik naar de apotheek om de spiraal op te halen en kon meteen door naar de huisarts om dat gekke ding te laten plaatsen. Aangekomen bij de huisarts, lukte het ze niet om de spiraal te plaatsen. Ik kreeg ernstige bloedingen en moest met spoed de spiraal laten plaatsen in het ziekenhuis. Ik weet nog goed dat ik daar lag en het uitschreeuwde van de pijn. Één zuster hield m’n armen vast en de gynaecoloog bracht tegelijkertijd de spiraal in. Ik heb zo hard gehuild en de longen uit m’n lijf geschreeuwd. De arts vertelde me dat ik wat na-pijn zou krijgen maar dat het dan goed zou gaan.

Hoewel het wel even wennen was en ik vooral bang was dat de spiraal eruit zou vallen als ik op de wc zat, kreeg ik daarmee wel de controle over mijn cyclus. En dat was precies wat ik nodig had! De pijn was hanteerbaar, de pijn was te plannen en ik was heel tevreden.

Ik genoot weer eventjes en had (gelukkig?) nog geen idee wat me te wachten stond.

Alles ging fijn. Mijn lichaam gaf wel signalen maar nog niet echt duidelijk genoeg… Lees daarover meer in mijn volgende blog.

Veel liefs,

Pleunie