De dokter kon niets vinden

Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid. Die campagne had op mij zeker effect en ik werkte dan ook hard om later als een zelfbewuste, onafhankelijke vrouw in het leven te kunnen staan. Het ging ook goed: ik haalde goede cijfers en tijd om te genieten was er ook nog. Maar dat er diep van binnen iets aan het groeien was dat mijn dromen zou laten verdampen, daarvan had ik nog geen weet.

In het vorige deel kon je lezen hoe ik dankzij de spiraal het controle over mijn pijn en leven terugkreeg. Ik genoot en dat ging gelukkig nog even door. Er waren wel signalen dat er iets niet klopte, maar die wilde ik eigenlijk niet zien en gelukkig (?) kon de dokter ze ook niet zien.

Volwassen worden

Er ging echt een wereld voor me open toen ik volwassener werd. Ik was er helemaal klaar voor om fulltime te gaan werken (nu ik terug denk lach ik hier heel hard om), vond dat mijn ouders niks meer over me hadden te zeggen en ik bepaalde zelf wanneer ik naar bed ging. Heerlijk vond ik het! Thuis leverde dat wel eens de nodige wrijving op, want hoezo ga je ineens alles zelf beslissen als je nog thuis woont… maar goed! Ik ben volwassen dacht ik, zo moet ik me gedragen.

Tuurlijk moest er ook gestudeerd worden en dat zat wel goed. Ik haalde goede cijfers en had een geweldige stageplaats bij de trouwlocatie van mijn dromen. Ik zag mezelf daar helemaal naar mijn droomman toe lopen over het mysterieuze pad, tussen de eeuwenoude eiken. ‘s Avonds dineren aan meterslange tafels tussen de appelbomen en later de feestavond in een prachtige zaal met eiken balken, betonnen vloeren en steentjes muren. Ja, dit was top!

Ook was er nog tijd voor een bijbaan, waar ik ook veel plezier aan beleefde. In een geweldige patisserie verkocht ik het ene gebakje na de ander. En niet te vergeten de leuke vriendschappen die ontstonden en de fantastische feesten en kroegavonden. Want dat deed ik er óók nog bij. Bij de gedachte dat ik ‘s ochtends om 05.00 uur thuiskwam van het stappen en om 09.00 uur weer ging werken, krijg ik het nu Spaans benauwd van.

Uiteraard was het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Er waren genoeg momenten dat ik worstelde met dilemma’s en dat ik me druk maakte over zaken die eigenlijk zorgeloos waren, maar al met al was het mooi.

Steken in m’n buik

Maar toen voelde ik af en toe wat steken in mijn buik, vooral rond mijn baarmoeder. Het was een soort kramp die ik maar moeilijk aan jou kan omschrijven. In eerste instantie sloeg ik er weinig acht op. Iedereen heeft weleens zoiets, toch? Er gebeurt zoveel in je buik. Gaat vanzelf weer over. Maar toen het na een paar weken nog niet weg was, ging ik toch maar eens navraag doen bij vriendinnen. Hadden zij dit ook weleens? Hmmm, nee. Niet zoals ik het omschreef. Omdat het me toen niet meer lukte om mezelf gerust te stellen, wilde ik toch graag wat geruststelling van mijn huisarts. Ze voelde eens aan mijn buik en wilde voor de zekerheid een echo laten maken.

Echo

Dus ik in mijn eentje naar het ziekenhuis voor mijn allereerste echo. Best spannend allemaal, maar ook reuze-interessant! Ik wilde persé alleen naar het ziekenhuis (want ik was o zo volwassen), dus zo ging ik.

Fascinerend was het om een soort van kijkje te mogen nemen in de binnenkant van mijn lijf. Was dat mijn baarmoeder? En waren dat mijn eierstokken? Wauw! Alles zag er op de echo rustig uit. En toen ik later terugkwam bij de huisarts voor de uitslag, vertelde ze me dat ze niks gevonden hadden. De spiraal was ook niet de baarmoeder in geschoten, dus dat zat ook goed vertelde ze.

Opluchting

Wat ze met die opmerking over de spiraal precies bedoelde, begreep ik niet. Want hoe kan een spiraal nou in de baarmoeder schieten, dacht ik. Ook snapte ik niet dat ze niks gezien hadden. Want die pijnsteken kwamen toch niet zomaar uit de lucht vallen? Maar laat ik eerlijk zijn: het was ook best comfortabel om te horen dat er niks te vinden was. Dat gaf (tijdelijk) een heerlijk gevoel. Ik voelde me opgelucht en kon weer even door….

Maar, mijn lichaam had vervolgens iets nieuws voor me in petto. Het deed er een verrassend schepje bovenop.

Ik kreeg steeds vaker ernstige bloedingen en de buikpijn werd steeds erger. Ik kreeg het niet aan elkaar gebreid, kreeg steeds vaker koorts en was steeds vaker ziek. Hoe kon dat nou, er was toch niets te zien op de echo?!

Wat er daarna gebeurde, lees je in mijn volgende blog.

Veel liefs,

Pleunie