Die kl*te menstruatie ook

In de huidige tijd wordt ons geleerd hoe belangrijk het is om te voelen. Emoties en gevoel mogen er zijn, móeten er zelfs zijn, we moeten ze inzetten en er wordt volop gebruik van gemaakt. Maar wat als dat lijf zo vaak pijn doet?

In het vorige deel heb ik je verteld dat ik pijn kreeg bij het poepen. Vooral tijdens de menstruatie. Je hebt kunnen lezen dat m’n spiraal er plotseling uit moest. Ik ging weer aan de pil. Ik volgde zijn adviezen op, paste mij aan en leerde ermee leven.

Elke maand weer

De pil moest ervoor zorgen dat mijn menstruatie lichter en korter werd. Met lichter en korter bedoelde ik dan dat ik mezelf niet meer ’s ochtends kruipend over de grond naar het toilet hoefde te coachen vanwege de buikpijn. Mijn menstruatie was dus al een stuk aangenamer geworden, maar een feest was het nog steeds niet (en dat hoeft natuurlijk ook niet). Want oh, die ochtenden. Als ik dan opstond en naar de wc moest... Als het aan mij lag, dan bleef ik echt de hele dag op de wc zitten (maar als je fulltime werkt, dan gaat dat natuurlijk niet). Elke samentrekking van de baarmoeder deed me pijn in mijn hele onderbuik. Van links tot rechts. Van boven tot onder. Van voor tot achter. Het straalde zelfs uit naar m’n benen. In het begin hield ik vaak mijn adem in om die pijn niet te hoeven voelen, maar later ontdekte ik dat het effectiever was om de pijn van die krampen juist weg te puffen. En ik viel vanzelfsprekend sneller flauw als ik m’n adem inhield. Dus, zo zat ik op het ritme van ‘altijd is Kortjakje ziek’, zoals ik had geleerd van mama.

Eigenwijs is (niet) wijs

Zo nieuwsgierig als ik was, ging ik me inlezen op internet. Ik kwam tot de ontdekking, door ervaringen van andere vrouwen, dat hormonen helemaal niet zo goed waren voor je. Allerlei vrouwen die vertelde dat ze zich zó goed voelde nadat ze waren gestopt met de pil. Natuurlijk besefte ik op dat moment niet dat verhalen van vrouwen waarbij het wél effect heeft, niet snel op internet werden gezet. En laten we eerlijk zijn, Wikipedia is ook niet mega betrouwbaar. Maar, eigenwijs is ook wijs dacht ik. Ik stopte op eigen houtje per direct met de pil en voelde een soort verlossing. Ik voelde me opeens ‘vrij’. Ik had nog steeds bloedingen en erge pijn maar ik dacht misschien moet ik eventjes ont-pillen en hoort dit gewoon bij de menstruatie zonder pil.

Kinderen krijgen?

Ondertussen kreeg ik een serieuze relatie. We gingen samenwonen en zo jong en onbezonnen als we waren, hadden we het al snel over kinderen. Mijn droom was altijd al geweest om jong moeder te worden. En dan bedoel ik niet een jaartje of 28/29. Nee, zo rond m’n 22e jaar leek me prachtig. Het begon me namelijk ook te dringen, dat omdat ik zoveel problemen had met m’n baarmoeder, ik bang was dat ik op latere leeftijd geen kinderen meer kon krijgen en het maar beter snel moest zijn nu.

Zo impulsief als ik was, haastte ik me naar de Kruidvat om foliumzuur te halen. Ik stopte meteen met roken en vertelde aan hem dat hij niet zoveel ongezonde dingen meer moest eten. Ik las op internet dat je na de daad met je benen omhoog moest gaan liggen, dus zo gezegd; zo gedaan. Ik bestelde zelfs 10 zwangerschapstesten.

Het klinkt misschien raar als ik zeg dat ik ‘blij’ ben dat dit een fase was. Begrijp me niet verkeerd, een kleine krijgen is een zegen van boven maar een paar maanden later liep mijn relatie op de klippen. Ik had bovendien nog zo’n toekomst voor me, maar helaas kampte ik nog steeds met gezondheidsproblemen rondom m’n baarmoeder.

Was dit wel wat ik écht wilde? Het antwoord kan ik je nu zo geven. Dit was het in ieder geval niet. Bijzonder hè, hoe vastberaden je je soms kunt voelen (en hoe je dan kunt denken dat je leven te plannen valt).

En ja, je leest het goed. Ik zag mijn pijn als een probleem direct gelinkt aan mijn menstruatie. Niet wetende dat er aan al die pijn een heel ander mechanisme ten grondslag lag. Niet wetende dat veel andere vrouwen zich ook echt geen voorstelling konden maken van mijn situatie. Over endometriose had ik nog nooit gelezen.

Hoe het verder ging lees je in m’n volgende blog.

Veel liefs,

Pleunie