Je spiraal moet eruit (?!)

Er zijn van die onderwerpen waar je niet zo snel over praat. Menstruatie is zo’n onderwerp, alsook ontlasting. Waarom ligt daar nog steeds een soort taboe op? Wat doe je als dat niet lekker gaat? Praat je daar dan over?

In het vorige deel heb je kunnen lezen hoe ik niet begrijpend en tegelijkertijd opgelucht bij de arts vandaan kwam. Ik had weliswaar pijnlijke steken rond mijn baarmoeder maar op de echo was niks te zien. Gelukkig maar (?). Maar mijn lichaam ging er een schepje bovenop doen. En mijn gynaecoloog ook.

Bonus-track

Zoals je al van me had gehoord waren mijn menstruatiekrampen geen feest (hoewel het door de spiraal echt wel beter ging), nu kreeg ik ook pijn bij mijn *kuch* ontlasting erbij. Ik bedoel grote boodschap. Nou ja, eigenlijk bedoel ik gewoon: het poepen was gewoon kut. Vooral tijdens de menstruatie. Omdat het zo onprettig was, ging ik het uitstellen. Ik had gewoon geen zin in die pijn. Maar zoals je zelf misschien wel weet of kunt bedenken, wordt het daar niet beter van. Sterker nog…ik maakte de situatie alleen maar erger. Niet heel handig dus.

Met wie ga je hierover praten?

Maar ja, wat was de oplossing? Met wie praat je hierover? Met mijn beste vriendinnen kon ik alles bespreken. Zeker de avonden met een ‘drupje’ (lees flessen) alcohol erbij, leerden we elkaar bijzonder goed kennen. Maar praten over plassen en poepen (of zoals ze wel eens zeggen: over de P&P-woorden) dat deed je om één of andere reden niet snel. Tja, en dan? Woonden we maar in India, daar was het in elk geval de normaalste zaak van de wereld om over je ontlasting te praten. En dat is eigenlijk best verstandig, want de kwaliteit van je ontlasting is echt een ideale graadmeter van je gezondheid. Maar hier in mijn eigen wereld kwam ik niet veel verder.

Waarom?

Ondertussen werd de menstruatiepijn steeds erger. Ik kon sommige dagen niet normaal liggen en moest in een foetus-houding op en neer wiebelen in de hoop dat het zou zakken. Kruiken waren m’n beste vriend en ik en naproxen waren onafscheidelijk.

Waarom heeft de natuur bedacht dat een baarmoeder beetje bij beetje geleegd wordt? Waarom moet je toch al die krampen door? Was er niet een toverspreuk te bedenken om je baarmoeder in een paar seconden te laten legen? Lekker op commando, dan ben je er in één keer vanaf. Nu was ik vaak dágen bezig. Ik werd er soms best moedeloos van….

De gynaecoloog wist vast raad

Uiteraard keek ik het eerst een tijdje aan. Na een aantal maanden dit pad te bewandelen (of kruipen) zonder enige verbetering, raapte ik al mijn moed bij elkaar en belde de gynaecoloog voor een afspraak.

Aangekomen in het ziekenhuis, na het maken van een echo, besloten ze de spiraal eruit te halen. M’n lichaam vertoonde verschijnselen dat de spiraal afgestoten werd.

Hmmm, zelf had ik het idee dat de oorzaak van mijn pijn heel iets anders was maar wie weet, was dit het wel. Tja, en wat doe je dan? Hij had natuurlijk meer expertise dan ik. En wie was ik dan om te denken dat mijn pijn ergens anders vandaan kwam? Terug naar een nieuwe pil dan maar. Uiteraard verdwenen de klachten helaas niet.

Hoe het verder ging, lees je in mijn volgende blog.

Veel liefs,

Pleunie