Een band van goud

Een goede band met je moeder, is goud waard. Ik besef me maar al te goed dat ik hiervoor in mijn handjes mag klappen en dat het niet vanzelfsprekend is. Soms zeggen ze bij sommige mensen dat de navelstreng nog niet is doorgeknipt. Dat is bij ons niet zo. Of zoals mijn mama altijd zegt; die is zeker door, want dat heb ik zelf gedaan!

In mijn vorige blog 'Tsunami aan tranen' heb je kunnen lezen dat ik in het ziekenhuis lag en niet veel opschoot. Ik had nog steeds zware morfine en ik kon nét uit bed komen om op de po te gaan zitten. Onderzoeken maakte niet veel wijzer en dat was zo frustrerend. Dat uitte zich in een ware hartbeving, zo eentje met twee keer pompen tranen. Ik wilde zó graag naar huis…  

Verlossende woord  

Het was zaterdagochtend en ik was er helemaal klaar mee. Klaar met het ziekenhuis, klaar om al 4 dagen in bed te liggen zonder buitenlucht, klaar met de medicijnen en vooral klaar met mezelf. Ik moet je heel eerlijk zeggen dat ik geen leuke gedachtes heb gehad in de tijd na mijn operatie. Het ging steeds meer de depressieve kant op en mijn dromen vormde daar ook naar. Ik droomde iedere nacht dat ik vastzat op een zinkend schip. Als ik er nu over nadenk, is dit absoluut mijn onderbewustzijn geweest. Ik ben iemand die dromen altijd opzoekt. Je weet wel, op zo’n dromensite. Daar komt uit dat ik angst en onzekerheid voelde en bepaalde aspecten niet meer onder controle had. Precies wat ik voelde.  

De mensen die dicht bij mij staan, weten dat ik een ware control freak ben. Ik wil alles onder controle hebben, alles weten voordat er iets gaat gebeuren (ik weet het, dat gaat niet altijd) en ik wil het allerliefste alles zelf doen zodat ik zaken zélf kan sturen. Wat er nu gebeurde, maakte me op slag ongelukkig. Ik had het helemaal niet onder controle en het was één grote warboel voor mijn gevoel. Maar, het verlossende woord kwam zaterdagmiddag. Ik mocht naar huis, onder zware medicatie. Ze konden weinig voor me doen en wisten niet goed waar de pijn vandaan kwam, behalve van de operatie. Ik was blij, maar voelde ook een lichte angst. Ik zou niet in mijn eigen huis verblijven, maar bij mijn papa. Een andere omgeving waar ik al een jaartje of 8 niet meer geslapen had. En wat als ik me helemaal niet goed voel? Of helemaal niet kan slapen? Of als ik een nabloeding krijg? Allerlei vragen spookte door m’n hoofd en ik kon het moeilijk van me afzetten. Maar hé, ik had nog oxycodon dus als ik dat had ingenomen dacht ik precies nergens meer aan (behalve prullenbakken waarvan ik dacht dat het mensen waren). Ik was dankbaar dat ik bij mijn vader mocht verblijven in de tijd na de operatie, ik mocht namelijk twee weken niets zelf doen. Niet koken, niet wassen, niet zonder iemand in de buurt douchen, niets. Ik werd letterlijk met m’n rug tegen de muur gezet en was volledig afhankelijk van anderen.  

Moeder van goud 

De volgende dag besloot ik dat ik graag naar mijn eigen huis toe wilde. Dat was immers gelijkvloers en voelde gewoon om de een of andere reden prettiger voor me. Dan kon ik gewoon mijn eigen ding doen en hoefde ik geen rekening te houden met andere mensen. Dat hoefde overigens bij papa ook niet, maar je begrijpt vast wel wat ik bedoel. Er moest wel een hoop geregeld worden, want ik had hulp nodig met dingen. Zo werd er besloten dat er iemand iedere avond kwam om avondeten te brengen, boodschappen te doen en mij te wassen. Overdag kon ik uiteraard bellen als er iets was. Mijn moeder is er in die periode (en overigens in alle andere periodes in mijn leven) zoveel voor me geweest. Ze was er bijna iedere avond en de avonden dat het niet lukte, zorgde ze voor ‘vervanging’. Ze hield mijn huishouden bij, deed de was, kookte voor me, deed boodschappen, alles.

Ik wil het trouwens met jullie eventjes over mijn moeder hebben. Zij is namelijk al heel vaak teruggekomen in dit verhaal en jullie verdienen het om te weten wat voor vrouw zij is. Niet om haar de hemel in te prijzen, maar gewoon zodat je er een beetje een beeld bij hebt. Ik moet daarin wel eerlijk vertellen dat onze band niet altijd even best is geweest. Ik was vroeger een doorgeslagen, vervelende puber die precies niet luisterde en alleen maar deed waar ik op dat moment zin in had, dus ik begrijp het wel. Maar de laatste jaren zijn we naar elkaar toe gegroeid en hebben we een prachtige band. Mijn moeder is overigens niet mijn beste vriendin, zoals je dat soms hoort. Dat vind ik altijd een beetje vreemd. Maar we bespreken wel alles, écht alles.

Ze is onafhankelijk, sterk, op zichzelf. Iemand die haar eigen boontjes dopt. In staat verder te gaan met haar leven wanneer er iets ergs gebeurt. In staat vrolijk tuinen vol bloemen te leggen tussen de onverklaarbare stenen muren die het leven soms optrekt. Een vrouw vol liefde en affectie, die altijd voor je klaarstaat ook al heb je het finaal verkloot. Oké, ze zal het niet zomaar accepteren maar zal er wél altijd zijn. Wat ik dacht te zien als kind, was een moeder die nooit iets van iemand vroeg. Ik dacht eigenlijk dat mama’s dat niet nodig hadden. Pas nu zie ik dat zij ook maar een mens is, maar wel een heel sterk mens. Mama is gewoon mama, dat moet je meemaken en zelfs dan vraag ik me af of jij ooit zult beseffen hoe ze is. Goed, ik probeer het aan je uit te leggen en misschien heb ik nu een duidelijk beeld voor je geschept. Ik zet haar niet op een verhoging, hoor. Ik ben namelijk van mening dat als je dat één keer doet bij iemand dat ze er niet meer vanaf willen stappen en die verhoging steeds hoger gebouwd moet worden. Bijzonder hé, hoe mensen in elkaar zitten.  

Naast de zorgen die ik had over mijn gezondheid, had ik ook nog een andere zorg. Ik was namelijk bang dat ik verslaafd zou raken.  

Meer hierover, lees je in mijn volgende blog.  

Veel liefs,  

Pleunie