Tsunami aan tranen

Soms heb je zo’n heftige emoties, van die emoties die je niet onder controle kan houden. Van die emoties die je, zoals ik dat noem, een hartbeving geven. Die pijn doen vanbinnen, van die steken in je borst. Waarbij je een kleine drie seconde twijfelt of je geen hartaanval hebt, maar dan beseft dat het gewoon emoties zijn. Oké, niet gewoon maar je begrijpt wat ik bedoel. Denk ik.  

Zoals je hebt kunnen lezen in mijn vorige blog ‘Tickets retour andere planeet’, was ik geopereerd en ging het daarna niet van een leien dakje. Ik kreeg morfine, ketamine en was volledig van de wereld. Ik had een zwaarder herstel omdat ze onder andere mijn buikvlies hadden weggebrand. Ik voelde me écht niet goed.  

Steeds zieker, niets te zien 

De planning van tevoren was dat ik dezelfde dag als het geweldig ging, maar naar verwachting de volgende dag naar huis toe mocht. Ik wist al dat dit niet ging lukken, want zoals ik me voelde (en eruitzag), wist ik dat ik de volgende dag écht niet naar huis toe kon. Ik had verschrikkelijke pijn, ondanks alle medicatie. Als ik de oxycodon slikte, viel ik een half uur later in slaap en anderhalf uur later werd ik weer wakker van de pijn. Dit trok ik echt niet langer. Ik probeerde steeds naar het toilet te lopen met een verpleger, maar het lukte me gewoon niet. Ik wilde zó graag. Het voelde frustrerend, écht machteloos. De verpleging dacht soms dat ik overdreef, maar elke keer viel ik daarna flauw en werd ik niet goed. Onderzoeken werden gedaan, maar ze konden niets vinden. Behalve dat mijn ontstekingswaarden steeds hoger werden en mijn koorts toenam. Dit kon toch niet goed zijn?!  

Naast het feit dat ik steeds zieker werd, kon ik ook bijna niets eten. Ik kreeg het gewoon niet weg en als ik het probeerde, werd ik kotsmisselijk en moest ik overgeven. Ik kan je niet in detail gaan vertellen hoe dat was, dat bespaar ik je liever. Ik kan je wel vertellen dat ik nog nooit in mijn hele leven zoveel pijn heb gehad als ik moest overgeven. Mijn buikvlies was aangebrand (zie het als een brandwond op je vinger, dat scheurt ook steeds wanneer de huid strekt), mijn operatiewonden stonden onder spanning en mijn buik was opgeblazen. Alsof ik van binnen uit elkaar scheurde, zo voelde het. Ik leek daarnaast wel vijf maanden zwanger en hield extreem veel vocht vast. Mijn buik was knalroze van de operatie, net zo’n varken die klaar is voor de slacht.  

Overstroming door tranen  

Omdat ik niet uit bed kon komen, kon ik mezelf ook niet oplappen. Ik voelde me vies. Nee, ik voelde me smerig. Ik had me al drie dagen niet gewassen, mijn tanden niet gepoetst en was niet verder gekomen dan mijn bedrand om op de po te komen. Ik besloot om mijn tanden te poetsen in een kotszakje, je weet wel – die je in het vliegtuig ook hebt, maar op de helft kon ik niet meer. De emotie klapte erin, kon ik nu zelfs mijn eigen tanden niet meer poetsen?

Ik drukte op de rode knop om een verpleger op te roepen, ik zat namelijk helemaal onder de tandpasta en kon mijn bed niet uitkomen om het zelf af te poetsen. De verpleging kwam binnen en vroeg me verbaasd wat ik gedaan had. Ik deed mijn mond open om antwoord te geven en barste in tranen uit. Ik bedoel, ik jammerde het uit. Ik bedoel, met van die verschrikkelijke, gierende uithalen die ik ‘twee keer pompen’ noem. Waar je twee keer wanhopig naar adem snakt om één keer te kunnen snikken. En ik zag hem totaal niet aankomen, deze hartbeving; ik werd er totaal door overspoeld. Letterlijk. Alsof er een soort tsunami uit kwam. Alles van de afgelopen dagen kwam eruit, onbedoeld en ongewild maar het kwam. En het hield niet op. Mijn mama heeft altijd tegen mij gezegd dat ik moet huilen tot mijn huil op is, maar soms twijfel ik of mijn tranen ooit opraken.  

Als ik boos ben, ben ik extreem boos en als ik verdrietig ben, ben ik diepbedroefd. Als ik blij ben, kan ik de hele wereld aan. Zo is dat mijn hele leven al geweest en sommige mensen denken dat dit past bij een bepaalde stoornis, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik ben er uitgebreid op getest, dus ik weet zeker dat ik dát niet heb. Maar zo ben ik gewoon, zo zit ik in elkaar. En ja, je hebt gelijk, ik ben veel. Ik ben iemand met veel lagen, veel persoonlijkheden, veel dromen, veel verlangens, veel ideeën en heel veel emoties. Maar ik ben ook iemand met veel liefde en (gelukkig) weinig haat. Je hebt gelijk, ik ben veel maar ik ben gewoon Pleunie. Oké, misschien niet helemaal gewoon maar je snapt wat ik bedoel.  

Mental breakdown met een man  

Ik had een complete mental breakdown en ik merkte dat de (mannelijke) verpleger niet goed wist wat hij met me aan moest. Ik vermeld specifiek dat het een mannelijke verpleger was, want soms ben ik ervan overtuigd dat vrouwen beter om kunnen gaan met deze emotionele uitspattingen. Mannen zijn gewoon simpelere wezens en ik begrijp heel goed dat hormonen aanvoelen alsof zij hiërogliefen uit het oude Egypte moeten ontcijferen. Mannen doen meestal wel hun best om ons te begrijpen dus dat maakt al veel goed. Hij probeerde me te troosten en ging op het einde van mijn bed zitten. Hij liet me huilen, pakte water en tissues. Een bijkomstigheid was, dat die verpleger ongeveer van mijn leeftijd was. Je kunt je voorstellen dat ik me zwaar ongemakkelijk maar vooral bezwaard moest voelen, maar het interesseerde me op dat moment niets. Het moest eruit en ik had mama naast me nodig. Een knuffel zoals alleen mama die kan geven, een knuffel die aanvoelt als thuiskomen. Maar die kut corona was er nog, ik mocht echt niets en moest wachten tot het avond was. Ik wilde gewoon naar huis, ik wilde dat alles voorbij was en dat ik gewoon rust had. Ik wilde gewoon beter worden. Haal me hier uit!

Hoe het verder ging, lees je in mijn volgende blog.  

Veel liefs,  

Pleunie