Hard op zoek naar geluk

Geluk en tevredenheid: iets waar iedereen in zijn of haar leven naar streeft, maar wat tegelijkertijd ingewikkeld en ongrijpbaar lijkt. Wie altijd maar ‘op zoek is’ naar geluk vindt het niet, terwijl degene die zich er niet druk om maakt altijd tevreden lijkt te zijn. 

In de vorige blog ‘De angst om te falen’, heb je kunnen lezen dat ik bang was om te falen (surprise surprise met die titel…). Ik wilde mezelf altijd trots maken, maar was op een punt gekomen dat het niet meer lukte. Ik had moeite met de uitleg van mijn gevoel maar nam toch de stap om mijn angst te overwinnen. Ik had kaartjes voor een festival gekocht.  

Zenuwachtig voor grote momenten  

De dag voor het festival was ik zó zenuwachtig, niet normaal. Ik had op donderdag al mijn complete outfit bij elkaar, terwijl het festival op zaterdag zou plaatsvinden. Ik paste wel 10 keer opnieuw de outfit. De reden daarvan is omdat ik me best onzeker voelde voor de spiegel. Ik was 20 kilo afgevallen en dit was de eerste keer dat ik mezelf écht liet zien aan de buitenwereld. Ik had een kort rokje aan met een croptop, voor jouw beeldvorming. Ik was ook bang dat ik niet goed zou worden daar maar probeerde daar tegelijkertijd niet al te veel over na te denken.  

De dag was aangebroken en ik had die nacht amper geslapen. Sowieso ben ik altijd een zenuwachtige schijtluis als het gaat om grotere dingen. Ik ben mega zenuwachtig als ik op vakantie ga, maar ook als ik naar een festival ga. Ik heb meer mensen in mijn omgeving die hier last van hebben, dus ben gelukkig niet de enige. En ik heb altijd stress-poep als ik naar zoiets moet, mega vervelend. Zit je zwetend op te WC terwijl je eigenlijk allang weg moet zijn. Zo dus ook bij mij, hup – drie diarreeremmers erin… We zijn om 12.30 uur vertrokken en stonden om 15.30 uur nog steeds in die facking file met 30 graden. Ik werd bloedchagrijnig maar hé ik was op zoek naar geluk dus mijn beste vriendin hielp mijn gedachtes te verzetten. Uiteindelijk ging het laatste stukje als een raket en waren we binnen. Op sommige momenten had ik een lichte paniekaanval, maar wederom probeerde ik mijn gedachtes te verzetten. Ik wilde namelijk genieten, niet alleen op dit moment.  

Genieten als een project  

Ik wilde het genieten aanpakken als een huiswerkopdracht, of als een enorm wiskundeproject. Ik dacht na over vragen zoals: ‘Hoe kan ik op de efficiëntste manier genieten?’ Ik vroeg me af of ik misschien naar de bibliotheek (bestaat dat eigenlijk nog...?) moest om me in te gaan lezen over de definitie van genieten. Of misschien moest ik het aan mijn omgeving vragen, als een soort interview en daar een werkstuk over schrijven (met dubbele regelafstand en een kantlijn van 2,5 centimeter misschien? Dat maandagochtend ingeleverd moet worden in mijn eigen brievenbus?). Toen besefte ik dat de enige vraag die ertoe deed was: ‘Hoe definieer ik zelf genieten en wat is genoeg?’. Lastige vraag wel want zoals een paar blogs geleden, heb ik je verteld dat het nooit genoeg lijkt te zijn voor mij. Ik moet grenzen aangeven, of misschien is dat niet eerlijk want om grenzen aan te geven – moet je grenzen hébben, hé?  Eigenlijk hoefde ik maar één ding te doen, en dat was mezelf voor het eerst in mijn leven elke dag de vraag te stellen: ‘Waar zou jij vandaag eens zin in hebben, Pleunie?’. Ik hoefde met niemand anders rekening te houden, geen wens waar ik persé aan moest voldoen, behalve die van mezelf. Maar ik had ook geen enkele verplichting op dat moment, behalve beter worden. Dat was weliswaar een zware verplichting naar mezelf toe maar het voelde ook alsof er ruimte ontstond. Ruimte om te ontdekken wat ik nou eigenlijk leuk vond en waar ik gelukkig van werd. Genot is er in zoveel verschillende vormen te vinden en het voelde ondanks de ruimte, alsof ik geen tijd had om ze allemaal te ontdekken. Je moet kiezen want anders raak je de kluts kwijt, is wat ik dacht.  

Opnieuw vormen van jezelf  

Ik dacht er dagen, nachten en zelf weken over na. Ik kón niet kiezen. Mijn omgeving hielp me een handje en kocht knutselwerken zoals diamond painting en kleurboeken voor volwassenen voor me. Als ik dan geen energie had om uit huis te komen, kon ik dat doen. In die periode heb ik ook een schilderij gemaakt (oké, het idee was ‘gestolen’ van internet, maar ik heb het wél zelf gemaakt), puur en vanuit mijn eigen perspectief. Dat schilderij hangt momenteel in mijn slaapkamer. Ik hecht er grote waarde aan omdat het gemaakt is in een periode dat ik mezelf weer moest vinden, opnieuw moest vormen.  

En het mooie was, in die periode dat ik beter moest worden maar tegelijkertijd hard op zoek was naar geluk, dat niemand ook maar één keer tegen me zei: ‘Wat een verschrikkelijk onverantwoordelijk gedrag’ of ‘Wat een aanstellerij’. Oké, ze zeiden weliswaar dat ik moest oppassen dat ik mijn eigen grenzen niet over ging of dat ik mijn eigen gezondheid niet moest vergeten maar niemand zei tegen me dat ik het niet mocht doen. En ondanks dat ik deze aanmoediging had van mijn omgeving, vond ik het lastig om me echt te laten gaan. Te laten gaan in de zin van volledig zoeken naar geluk en het ook omarmen. Na zulke duistere tijden waarin ik eigenlijk alleen maar binnen heb gezeten, is het mega moeilijk om de draad weer op te pakken en het leven – voor zover mogelijk – te vormen naar hoe ík het wil en mijn eigen geluk. Ik heb mezelf zo lang, zo vaak weggecijferd en nu was het tijd voor mij. Ik had haast gekregen in mijn leven en moest een balans vinden om niet hierin door te slaan… 

Hoe het verder ging, lees je in de volgende blog.  

Veel liefs,  

Pleunie