De angst om te falen

Trots op jezelf zijn: de ene persoon kan dat zonder enige moeite, de ander ervaart ieder gevoel dat ook maar enigszins op trots lijkt als een misplaatste vorm van arrogantie. Waar komt dat verschil vandaan? En hoe zorg je ervoor dat jij weer trots op jezelf kunt zijn, zonder je daar schuldig of rot over te voelen? 

In de vorige blog 'Meest pijnlijke aandoening ter wereld: Endometriose' heb je kunnen lezen dat endometriose in de top 20 meest pijnlijke aandoeningen ter wereld staat. Hoe het voor mij voelt en hoe sterk ik andere ‘endowarriors’ vind.  

Jezelf trots maken  

In het gedeelte ‘falen als verkoudheid’, heb ik de vraag gesteld waarom ik vragen zoals ‘hoe gaat het met je?’ afwimpel met redelijk of ja het gaat. Waarom durf ik mensen geen eerlijk antwoord te geven? De reden dat de vorige blog even anders was dan anders, was omdat ik hier serieus over na moest denken. Waarom doe ik dat nou eigenlijk? Ik weet niet 100% zeker of ik het volledige antwoord voor je heb, maar ik ga m’n best doen voor je. Om te beginnen heb ik altijd al een prestatiedruk gehad, ik moést en zál presteren – doelen bereiken. Het begon op jonge leeftijd met dansen, die droom werd in stukken gescheurd door mijn ongeluk en vanaf toen is het begonnen. Ik moest drastisch iets anders gaan zoeken, nieuwe doelen bereiken. Hier had ik nooit over nagedacht omdat ik altijd danser wilde worden. En ik was er goed in, in dat dansen. De druk om iets nieuws te zoeken en nieuwe doelen te bereiken was dan ook ontzettend hoog. Want ik had mijn familie om trots te maken maar vooral mezelf. Ik had een soort drang waarin ik iets moést bereiken omdat ik anders mezelf niet trots kon maken. Iedere dag weer naar school gaan, twee banen daarnaast hebben en gezond zijn was daar geen onderdeel van. Nee, ik had eindsprints nodig. Een te meten doel, iets tastbaars. Vanaf dat moment is het alleen maar erger geworden. Eerst op school, toen op werk en later – jawel – mijn gezondheid. Toen ik steeds zieker werd en geen regie meer had over mijn eigen lijf, zag ik dit als falen. Want die sterke vrouw die er eerst stond, stond nu allesbehalve.  

Verwarring in de uitleg  

Ik denk dat een deeltje ook zit in het ‘probleem’ dat ik mijn gevoel niet volledig kan uitleggen. Het is ontzettend moeilijk om aan de buitenwereld uit te leggen wat er nu eigenlijk met me aan de hand is. Welke pijn ik dagelijks voel, welke angsten daarbij komen kijken en welke verlangens ik heb. Mijn wereld staat niet stil maar mijn leven staat wel af en toe op een laag pitje. Mijn dagen bevatten niet geweldig veel kleur, terwijl ik wens dat de kleuren neon zijn - zo fel. Soms zijn de dagen grauw, soms pastel en soms wel volledig gekleurd. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik volledig heb kunnen overbrengen hoe endometriose eigenlijk voelt, en ik heb vaak het gevoel dat anderen denken dat het niet zo erg is als wij het doen voorkomen, vooral omdat de pijn onzichtbaar is. Ik zie vaak vrouwen die vragen hoe endometriose voelt, omdat ze denken dat ze het misschien hebben. Er zijn veel overeenkomsten tussen de pijn bij endometriose en de pijn die een vrouw voelt tijdens haar menstruatie, en ik denk dat dit de reden is waarom endometriose vaak wordt verward met een “slechte menstruatie.” Dus jouw vraag is natuurlijk; hoe voelt endometriose dan wel aan? Endometriosepijn kan van dag tot dag (zelfs van uur tot uur!) verschillen, en is voor elke vrouw anders. Sommigen voelen constant pijn, terwijl anderen misschien alleen pijn hebben rond de tijd dat ze ongesteld zijn. En dat, precies dat, maakt het zo moeilijk. De doelen op mijn werk, mijn ambities en eindsprints moet ik hier namelijk ook op aanpassen. En dan is de vraag of je je doelen inzet op de slechtste momenten of dat het wél goed met je gaat.  

Ziek zijn is al lastig genoeg. Je moet echt oppassen dat je je eigen leven niet met dan van anderen gaat vergelijken. ‘Oh, ik zou ook wel willen reizen door Europa’. Of; ‘ik zou ook wel carrière willen maken, maar dat lukt me niet.’ Wat het ook is, als je ziek bent heb je te maken met beperkingen in het leven. En dat is kut. Toch kan je niet voorkomen dat je af en toe jaloers wordt. Deel je dit dan met anderen of hou je het voor jezelf? Ik ben een voorstander van het wél delen, het hoort nou eenmaal bij mij. Ik heb mijzelf nooit in een slachtofferrol gegooid ondanks alle tegenslagen op mijn pad van herstel en ben altijd strijdbaar met rechte rug vooruitgegaan. Of zoals Paolo Coelho zei: "Vergeet niet te vechten voor je dromen. Je moet weten wat je wilt in het leven. Er is maar een ding dat maakt dat je droom onmogelijk wordt; de angst om te falen."

De angst om te falen…  

De angst om te falen… Ik schrijf het bewust dubbel op omdat ik er soms ook twee keer naar moet kijken. Ik moest dus géén angst hebben om te falen, terwijl die angst wél steeds groter werd. Ik was namelijk bang om ergens heen te gaan. Bang om dan ziek te worden, flauw te vallen en bang dat ik dan niemand had of nergens heen kon gaan. Ik ben hier altijd eerlijk en open in geweest naar mijn moeder en gelukkig maar ook. Dat heeft mij namelijk behoedt voor de ondergang (nee; helaas niet voor de overgang…). Na de operatie was het erg duidelijk dat ik meer hulp nodig had. Meer handvatten. Ik werd doorverwezen naar een vrouwenkliniek, alles onder één dak. Ik had bekkenbodemfysio nodig (say what?!) en een diëtiste. Ik dacht eerst dat een diëtiste er alleen was voor ernstig over- of ondergewicht maar ging er openminded in. Ik wilde namelijk beter worden. In diezelfde tijd was er een festival, Harmony of Hardcore. Mijn absolute favoriet in het rijtje en ik wilde er zo graag heen. Maar, de angst was er om te falen en ziek te worden. Toch belde ik enkele dagen van tevoren mijn vriendinnen op, of we niet toch kaartjes konden kopen. Mijn broer en vrienden waren er immers ook dus als er iets fout zou gaan – zou ik hulp krijgen. Ik ben blij dat ik de stap had gemaakt om een kaartje te kopen en te gaan. Als je namelijk na zulke duistere tijden ook maar de kleinste kans op geluk denkt te kunnen krijgen, moet je dat geluk bij de enkels pakken en niet loslaten totdat het je met huid en haar uit de narigheid sleept. Dat noemt menig mens misschien egoïsme maar dat is een verplichting naar jezelf toe. Het is (jawel) je plicht (en misschien dus wel doel) om iets moois te vinden in je leven, hoe klein het soms ook is. Ik zou liegen als ik zeg dat ik niet bang zou zijn, ik was doodsbang. Kotsmisselijk en mega zenuwachtig. Maar ik ging het doen, ik ging de angst overwinnen…  

Hoe het verder ging, lees je in mijn volgende blog.  

Veel liefs,  

Pleunie