Hoe de grond onder mijn ziekenhuisbed wegzakte

Kunnen communiceren, een vaardigheid die we als mens zeer waarderen Als we willen dat iemand communicatief is, bedoelen we vaak dat we willen dat iemand zich uitlaat, zich in ons kan verplaatsen en zijn communicatie op jou afstemt. Dat er sprake is van een zekere empathie. Zeker in de zorg waarderen we het enorm als een arts ook communicatief is.

In het vorige deel heb ik je verteld over hoe ik moest wachten op de operatie. Ik vond het allemaal best spannend. Ik wilde dit helemaal niet, maar wist dat het moest. Ook zal ik nooit vergeten hoe koud ik het vond in die operatiekamer (hoe kun je je dan in vredesnaam ontspannen?). Hoewel ik de narcose spannend vond, was ik ook blij dat het moment eindelijk daar was.

De uitslag

Je hebt kunnen lezen dat de chirurg langs was geweest om de uitslag of diagnose van de operatie te vertellen. Ze vertelde dat ze ernstige endometriose hadden gevonden. Ze hadden niet alles kunnen weghalen omdat het complex lag en adviseerde om naar een specialistisch centrum te gaan. Ik luisterde aandachtig en slurpte elk woord op van wat ze zei. Dit ging over mij. Over mijn gezondheid. Het moest even landen en ik wist eigenlijk niet goed wat ik nou eigenlijk gehoord had. Was dit eindelijk de diagnose waarvoor ik al 10 jaar aan het vechten en naar op zoek was? Wederom was het even stil, ik was niet boos, niet verdrietig en had op dat moment geen vragen. Het voelde als een opluchting dat ze iets gevonden hadden en mijn gevoel altijd goed is geweest. Maar het voelde ook beangstigend want zoveel wist ik hier niet over. En zij dus blijkbaar ook niet? Maar dat er een woord voor was, was echt heel prettig.

Ze ging verder met praten. Poh, we waren er dus nog niet. Ze legde uit dat de endometriose als een hagelslag door heel mijn buik heen zat, verklevingen van mijn endeldarm aan mijn buikwand, het zat op mijn darmen, rond heel mijn blaas en tegen mijn bekken aan. De rest ‘zweeft’ los. Ze hadden de verklevingen los gemaakt maar konden niet alles wegbranden op mijn organen, dat zou schade aanrichten en moest gebeuren door het specialistisch centrum. Oké, stilte maakte nu plaats voor tranen. Als ik op mijn benen had gestaan, had ik de grond onder mijn voeten voelen wegzakken. In dit geval was het de grond onder mijn ziekenhuisbed die werkelijk onder de wielen vandaan schoof. Het voelde als een enorme reuzeklap. Alles duizelde in mijn hoofd.

Dubbele gevoelens

Toen ik van de schrik bekomen was, was ik erg stil. Ik praat normaal veel en maak veel grapjes, juist in zulke situaties. Ik kan daar denk ik niet goed mee om gaan. Maar nu was het anders, ik was stil en wilde eigenlijk met niemand praten. Alles was teveel.

De regel die het ziekenhuis heeft om naar huis te mogen, is dat je zelfstandig kunt plassen. De eerste keer ging finaal mis, ik ging onderuit en werd vanuit de toilet rechtstreeks in mijn bed gelegd. De pijn was bijna ondraaglijk en ik kreeg zware medicatie toegediend. Ik moest dus ook een nacht blijven. De nacht verliep goed, zo ook de ochtend. Ik mocht naar huis maar moest écht rustig aan doen. Het voelde fijn dat ik naar huis mocht, hoewel ik stiekem ook dubbele gevoelens had. Want hoezeer ik ook verlangde naar de rust en geborgenheid van thuis, ik vroeg me ook wel af wat ik moest doen er toch iets mis zou gaan. Zou ik het redden thuis? Wat als die wond ineens open zou barsten, kon zoiets? Of wat als er iets zou gaan ontsteken? Gelukkig kreeg ik op het laatste moment nog allerlei instructies en mocht ik echt, écht weg.

De verwerking begon

De eerste dagen na de operatie sliep ik veel. Thuis kon ik heerlijk slapen zonder elke keer gewekt te worden voor allerlei controles. Zonder wakker te worden van andere mensen om mij heen. Het naar de WC gaan en trap lopen was nog wel een hele klus, maar ook daar werd ik steeds handiger in. Het voelde veilig thuis en toen kon de verwerking beginnen... Ik merkte dat ik ’s nachts begon te dromen. Mijn dromen gingen over de operatie en alles er omheen. Het waren beangstigende dromen en ik werd vaak zwetend wakker. Het was denk ik ook een soort verwerkingsproces waar ik doorheen ging. Het was nog steeds niet helemaal doorgedrongen en dat kon ook niet. Ik had namelijk zóveel pijnstillers (lees: morfine) dat ik vaak op een andere planeet stond (of lag…).

De dagen erna probeerde ik te overleven. Ik had veel pijn en het douchen was moeilijk. Ik viel steeds flauw en werd dan terug in bed gelegd. Ik kreeg ook steeds meer pijn aan mijn pols maar dacht ach, dat zal wel door de operatie komen. Toch zat het me niet lekker en zei mijn gevoel wederom dat er iets niet pluis was. Ik ging weer zoeken op internet en kwam tegen dat het wel eens een aderontsteking kon zijn. Ik zat op dat moment bij mijn toenmalige partner vlakbij Nijmegen en dus niet vlakbij mijn eigen huisarts. Ik belde het ziekenhuis en zij adviseerde om langs te gaan bij de plaatselijke huisarts. Hij heeft onderzoek gedaan maar stuurde me naar huis. Er was niks aan de hand, vertelde hij. Toch werd mijn onderarm steeds roder en leek het alsof mijn huid glanzend was…

Hoe het verder ging, lees je in mijn volgende blog.

Veel liefs,

Pleunie