Ik voelde het scheuren

Wat moet je toch als je elke maand echt last hebt van je menstruatie? Sommigen onder jullie zouden zeggen: profiteer van je pieken en zorg voor rust in de dalen. Meegaan met je cyclus dus. Dat klinkt allemaal mooi en is ook prima te doen als je cyclus voorspelbaar is en je je eigen tijd kunt indelen. Maar wat als dat niet zo is? Vooral op je werk?

In het vorige deel heb je gelezen hoe ik mezelf trainde om ook tijdens de menstruatie op tijd op mijn werk te kunnen komen. Dat het me uiteindelijk lukte om al na één ronde krampen van die wc-pot af te komen. Maar ook dat ik de impulsieve wens had om zwanger te worden.

Ik voelde het scheuren

Bij het afwegen van alle hormonale opties die er waren was ik dus vooral bezig met de fysieke impact van de alternatieven. Geen zin meer om pijn te voelen. Maar ik had helemaal niet in de gaten dat ik intussen al zo goed was in het omgaan (of eigenlijk meer: niet echt voelen) van pijn, dat ik dat bijna als topvaardigheid op mijn CV kon zetten. Het volgende voorbeeld daarvan moet ik dan ook echt even aan je kwijt. Soms zijn er namelijk van die gebeurtenissen die je jezelf achteraf nog levendig voor de geest kunt halen (herken je dat?). De volgende aanwijzing dat er eigenlijk iets helemaal niet meer klopte, was er zo één. De wekker ging en ik stond op om naar mijn werk te gaan. Op het moment dat ik omhoog kwam, moest ik niezen. En op datzelfde ogenblik was het alsof er een vlijmscherpe dolk in mijn baarmoeder stak en ik van binnen openscheurde. Geen idee was het was, maar gelukkig kon ik mezelf snel herstellen door weer ‘Altijd is Kortjakje ziek’ te puffen. Ik wuifde het maar weg als een onhandige manoeuvre bij het uit bed stappen. Ik had vast iets verrekt.

Wat moest ik kiezen?

Toen ik vervolgens in de bus stapte om naar mijn werk te gaan, liet ik alle opties om mijn cyclus stil te leggen de revue passeren. Een ideale oplossing voor mijn menstruatieprobleem was er toen dus niet. Hmmm, en nu? Een stemmetje in mijn hoofd vertelde dat ik misschien wel een keer naar de dokter moest maar toch deed ik dat niet graag. Achteraf gezien hield iets me echt tegen, ik kan jou zo vertellen wat het is.

Ik kan jou ook 100 keer vertellen dat ik pijn had, maar dat had ik ook écht. Niet wetende dat het steeds erger werd.

Ja, ik had een probleem en had geen idee waar ik de oplossing moest zoeken. Van endometriose had ik nog nooit gehoord, zoals zoveel mensen (en daarom vertel ik je dit verhaal en daarom is het werk van de Endometriose Stichting zo ontzettend belangrijk). Toch nog een keer naar de gynaecoloog? Hmmm, had intussen weinig vertrouwen in die man. Maar ja, als ik eerlijk was, dan ging het zo ook niet echt en waar moest ik anders heen?

Ik besloot de gynaecoloog weer te bellen, nadat mama al 85 keer tegen mij had gezegd dat ik naar het ziekenhuis moest. Onbewust, of misschien wel bewust, stelde ik het uit. Ik was bang voor wat er komen ging en had geen zin om de hele molen weer in te moeten. Maar zoals het nu ging, ging het ook niet langer. Het had steeds meer effect op mijn dagelijks leven, sommige dagen kon ik niet eens uit bed komen om te gaan werken. Ik weet nog dat ik zó zenuwachtig was de eerste afspraken. Dat ben ik overigens de tijd daarna iedere afspraak ook geweest want wat ik niet wist, is dat ik een erg onzekere periode in ging.

Gelukkig mocht ik komen en de gynaecoloog hoorde mijn klachten aandachtig aan. Hoe het verder ging lees je in m’n volgende blog.

Veel liefs,

Pleunie