Kan iemand iets tegen die vermoeidheid doen?!

Vermoeidheid is een belangrijk thema bij endometriose. Veel vrouwen worstelen hier enorm mee. Het is een enorm moeilijk onderwerp want de vermoeidheid kan je ineens overvallen, zonder dat je er zelf ‘ja’ tegen zegt.

Zoals je in het vorige deel hebt kunnen lezen, kreeg ik de uitslag van mijn arts. Een heftige uitslag, maar helaas waren we er toen nog niet. Je hebt ook kunnen lezen dat ik het ergste scenario voor me had, ging ik dood?

Brandwonden en emmers

Zoals je weet was ik begonnen met het plakken van de pleisters. De kijkoperatie zou ingepland worden maar er was een lange wachttijd, dus dat liet zich nog even wachten. De pleisters mocht ik op de zijkanten van m’n onderbuik, bil, armen en bovenkant van m’n borst plakken. Twee daarvan vielen al af voor mij, want billen was helemaal niet handig (de pleisters moesten iedere week geplakt worden) en mijn armen zijn volledig getatoeëerd. Waarom dat laatste dus geen optie was? Je kreeg blijkbaar een soort brandwonden aan het begin, wanneer je de pleister verwijderde. Het irriteerde mijn huid enorm en jeukte als een gek. Maar ik moest er doorheen

Ze hebben me ook gewaarschuwd dat ik er ziek van kon worden aan het begin. En dat heb ik geweten. Ik kon ‘s nachts niet meer normaal slapen en kreeg geen hap meer door m’n keel. Ik moest zo erg overgeven dat ik op sommige momenten geen lucht meer kreeg en zat constant op de wc. Ik dacht: My God, als ik zo nog weken door moet, trek ik het écht niet.

Vanaf mijn geboorte af aan ben ik al een doorzetter en vechter geweest. Ik was nog maar net geboren, toen ik een hersenbloeding en een hersenvliesontsteking kreeg. Daar ben ik, gelukkig, vrijwel ‘schoon’ uitgekomen.

Dus met vallen en opstaan wordt wel eens gezegd en ik ging door. Mij krijgen ze niet kapot, onkruid vergaat niet.

Lang leve de koffie

Regelmatig vroeg ik me af hoe andere vrouwen dit toch deden. Was ik nu de enige die hier zoveel moeite mee had en die zo ziek werd? Op internet werd ik niet veel wijzer, ik las daar niet echt verhalen over. Ja, tuurlijk was het geen pretje maar ik las geen horrorverhalen. Pfff, oké dus dan lag het misschien wel aan mij? Ik ging enorm twijfelen aan mijn eigen capaciteiten en lichaam. Wat hadden zij wat ik niet had? Wat deed mijn lichaam verkeerd? Ik zag het niet. En omdat ik zo ziek was, vergat ik om voldoende tijd voor mezelf te nemen. Ik vergat bijvoorbeeld dat het wandelen buiten me misschien wel goed zou doen. Ik had gewoonweg niet de energie om hierover na te denken. Laat staan om in actie te komen. Het leven ging door en ik ging ook door. Op de automatische piloot, want dat kostte me uiteindelijk de minste energie. ’s Ochtends sleepte ik mezelf soms letterlijk naar het werk. Soms kwam ik niet eens verder dan de badkamer en ging ik weer terug liggen. Vroeger dronk ik nooit koffie, maar nu was de koffie automaat mijn rots in de branding, mijn maatje zonder wiens hulp ik de dag niet door kon komen. Dit zou vast wel weer voorbijgaan. Wanneer? Geen idee.

Doorgaan, Pleunie. Doorgaan

De tijden waren op dat moment zo moeilijk, niet wetende dat ik niet eens aan m’n top was. Gelukkig, omdat ik toen al niet goed werd. Gelukkig wist ik toen nog niet wat er op me te wachten stond. En misschien had ik me dan wellicht kunnen voorbereiden, maar kun je je eigenlijk voorbereiden op het leven? Ik denk het niet.

Ik moest en zal doorgaan, ik had bovendien die operatie in de toekomst staan en daar hield ik me om een of andere reden aan vast. Het gekke was, dat iets in me zei dat ik er nog niet was en dat dit de pijn niet veroorzaakte. Maar ik kon er de vinger niet op leggen. Bovendien had ik zoveel medicatie, ook door de bijwerkingen, dat ik sowieso niet meer zo helder kon nadenken…

Ik was en ben letterlijk in staat om op m’n kop te staan voor het beste medicijn wat er bestaat. Maar misschien werkt dat wel weer anders op mij dan op jou. Dus wat ga je dan doen? Proberen. Vallen. Teleurstelling. Opnieuw proberen. Net zolang tot er een punt komt dat het wél werkt, dat punt hou je in je vizier. Daar doe je het voor.

Hoe het verder ging en steeds meer invloed begon te hebben op mijn dagelijkse leven en relatie, lees je in het volgende deel.

Veel liefs,

Pleunie