Zie je wel…?

Wat doe je als je het idee hebt dat er iets in je lichaam zit dat er niet hoort? Als je iets geks voelt, maar geen idee hebt wat het is? Denk je meteen aan het ergste? Of kijk je het even aan? Of…?

In het vorige deel heb je gelezen dat ik ernstige bloedingen bleef houden, terug ging naar de gynaecoloog en bést een toontje lager had mogen praten. Maar hé, de kijkoperatie zou gepland worden dus prima dacht ik.

Snijdende toon

Ik ben iemand die eigenlijk heel erg ongeduldig is. Als er iets is, wil ik het meteen weten en wachten is echt niet m’n favoriet. Ik heb meer geduld met mensen zelf, maar wachten op dingen? Nee, ‘mij niet bellen’.

Zoals je hebt kunnen lezen, zou ik de uitslag van de uitstrijkjes, het biopt en de scans twee weken later krijgen. Eigenlijk telefonisch, maar om één of andere reden moest ik toch langskomen in het ziekenhuis.

Het moment was daar en ik wilde weer alleen naar het ziekenhuis. Mijn toenmalige partner is lastminute met me meegegaan maar het was nog Corona. Wat inhield; alleen het ziekenhuis in met afspraak en niemand (behalve ikzelf) mee naar binnen. Ik was zenuwachtig maar dacht denk ik ook gemakkelijk erover. Gewoon, om mezelf niet al te gek te maken. Want dat kan ik ook goed, overdenken.

Ik zat op het rijtje stoelen te wachten voor de behandelkamer en ademde langzaam in en uit. Komt wel goed, dacht ik. De deur ging open en de toon op hoe mijn gynaecoloog zei: ‘kom binnen Pleunie…’, sneed om een of andere manier door me heen. Met trillende benen en zweethandjes liep ik naar binnen. Ik durfde hem niet eens een hand te geven.

De uitslag

Herken je dat gevoel dat wanneer je zó zenuwachtig bent voor een spannend moment, de wereld een stukje langzamer om je heen gaat? Alsof alles in slowmotion wordt gezegd en het geluid naar de achtergrond verdwijnt?

Ik ging zitten en hij was even stil. Ik viel bijna flauw van de zenuwen en dacht ‘Mens, zeg iets!!’. Hij begon met het vertellen dat ze geen SOA hadden gevonden en dat de bloedonderzoeken niet veel afwijkende dingen toonden. Maar, hij vertelde ook dat ze een afwijkend uitstrijkje hadden en dat ook zagen in het biopt. Baarmoederhalskanker. Daarna zei hij dat er op de scans Endometriose verdacht was maar dat dat nog moest uitwijzen tijdens de kijkoperatie. Om heel eerlijk te zijn, voelde het alsof ik er even niet meer was. Ik moest niet huilen, ik was niet boos, ik voelde op dat moment geen emotie. Het enige wat ik hem vroeg was; en nu? Ga ik nu dood?

Bevestiging

Stilte maakte plaats voor tranen. Ik moest zó hard huilen en stelde hem 100 vragen. De kleinste dingen vroeg ik, maar die waren op dat moment voor mij van groot belang. Hij legde alles heel rustig uit, pakte er plaatjes bij en gaf me tissues. De vraag die ik vooral had was of ik dood ging. Want als je kanker hoort, dacht ik meteen aan de dood. Gelukkig was het nu nog geen tijd voor mij om heen te gaan.

Het kon goed behandeld worden maar moest wel direct beginnen met hormoonpleisters, dit was ook voor de verdenking van Endometriose. Dat mijn bloedwaarden goed waren, was in mijn voordeel. Het was (nog) niet bedreigend maar we moesten snel handelen. Ik kon dezelfde dag nog beginnen maar moest rekenen dat ik de eerste tijd erg ziek zou worden. Vooral omdat ik nooit goed heb gereageerd op hormonen. Dit was next level.

De minuten daarna waren heel erg vreemd. Het voelde als een bedrukking maar toch als een soort opluchting. Zie je wel dat er iets niet pluis was en ik m’n eigen lichaam nog goed kan inschatten?! Ze hebben eindelijk iets gevonden.

Ik weet nog goed dat ik de behandelkamer uitkwam en niets tegen mijn toenmalige partner zei, pas in de auto brak ik los. En toen begon het eigenlijk pas.

Ik plakte de volgende ochtend de eerste pleister samen met het ziekenhuis en wachtte rustig af…

Hoe het verder ging, lees je in mijn volgende blog.

Veel liefs,

Pleunie