Leegte en eenzaamheid opvullen

Als ik terugkijk op de geschiedenis van mijn liefdesleven, dan ziet die er niet zo best uit. De ene ramp na de ander. Van hoeveel mannen kan ik nog houden, zonder enig succes? Ik stort me tegenwoordig niet zo vlug meer in een ‘project’, maar eerst? Eerst was dat niet het geval.

In het vorige deel ‘Je eigen uitvaart plannen’ heb je kunnen lezen dat ik helemaal niet was voorbereid op wat er komen ging. Ik kreeg te horen dat ik mijn wensen met betrekking tot mijn uitvaart diende op te schrijven, maar ook wat ik wilde als het ‘mis’ ging. Ik kreeg steeds vaker een paniekaanval in het openbaar en hoorde eindelijk wanneer ik geopereerd zou worden. Maar toen moesten knopen doorgehakt worden.

Duivels dilemma

Ik hoef je niet te vertellen dat ik er moeite mee had om mijn hoofd boven water te houden. Ik vond keuzes maken moeilijk, want het waren keuzes voor de rest van mijn leven. Maar ik moést keuzes maken, want de operatie kwam steeds dichterbij. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en ging er voor zitten. Het zweet brak me uit en ik werd er misselijk van. Ik heb de afgelopen weken geen woord op papier gekregen, maar om de een of andere reden lukte het meteen. Ik bleef schrijven. Misschien omdat er druk achter stond. Dit klinkt het meest logisch want mijn hele leven ‘leef’ ik al op druk. Ik presteer gewoon beter onder druk, stelde mijn schoolwerk tot de laatste nacht uit en ik ruimde mijn kamer pas op als mama boos werd. Nu moet ik daar niet aan denken. Rust in je huis, is rust in je hoofd.

Ik schreef dat de kwaliteit van leven bij mij op nummer één staat. Al jaren lang, en dan in specifiek het afgelopen jaar, is de kwaliteit van leven erg achteruit gegaan. Ik kon niet meer functioneren zoals ik dat eerst deed en dat belemmerde (en nog steeds) me erg, ook mentaal. De afgelopen weken vond ik het erg lastig om dit op papier te zetten, want hoe maak je een keuze voor de rest van je leven? Het is een duivels dilemma waarvan ik hoop nooit meer voor kom te staan. De operatie komt nu echt dichterbij en keuzes moeten gemaakt worden. Ga je dan kiezen in procenten of kies je voor het één of het ander? Ik kies voor het laatste. Grenzen zijn hierin moeilijk aan te geven in percentages. Ik schreef wat mijn wensen waren met betrekking tot mijn eierstokken, darmen en baarmoeder. Maar ook dat er een document zou klaarstaan bij de DELA, waarin al mijn wensen met betrekking tot mijn uitvaart waren opgeslagen. Dit gaat van muziek tot aan de kleur van de kist. Ik had alles opgeschreven.

Ik werd er emotioneel van, is dit dan hoe ik aan mijn einde zou komen? Ik had nog zo’n leven voor ogen. Maar ergens wist ik ook dat het goed zou komen. Ik sloot af met: ‘Zorgen verdwijnen, waar vertrouwen begint. Ik weet zeker dat welke keuze er ook gemaakt wordt en wat er ook met me gebeurd, dat alles goed komt. Ik zit op de juiste plek en heb de juiste liefdevolle mensen om me heen die me altijd zullen steunen. Ik en mijn lichaam kunnen dit.’ Ik zette m’n handtekening en gaf het aan m’n bonusmoeder.

Eenzaamheid

Als ik het nu opschrijf, besef ik pas in wat voor emotionele rollercoaster ik heb gezeten en nog zit. Het is een compleet machteloos en frustrerend gevoel wanneer je op een punt komt dat je niet meer kunt vechten tegen dingen in je eigen lichaam. Het brak me echt op en ik voelde me eenzaam.

En ik hoor je denken, eenzaam? Maar je bént toch niet eenzaam? Dat klopt. Maar ik voelde me eenzaam. Ik had genoeg aanloop, zag genoeg mensen en sprak genoeg mensen maar toch voelde ik me eenzaam. Bang om het alleen te moeten doen, bang omdat niemand weet wat ik dagelijks voel en bang omdat ik niet uit mijn woorden kan komen als ik moet uitleggen hoe het met me gaat. Een simpele ‘ja gaat goed of ja redelijk’ kwam er snel uit, terwijl het eigenlijk helemaal niet zo goed ging met mij. Ik voelde me leeg, vooral omdat ik niet goed wist wat ik moest voelen en hoe ik dat ter sprake moest brengen.

Leegte vullen met een man

Intussen probeerde ik de leegte te vullen met mannen. Dat heb ik, sinds ik puber was, altijd al gedaan. Dat is een knap straaltje werk, want ik heb nogal een bijzondere ‘werkwijze’ met mannen. Eigenlijk is het een soort noodbeleid uit zelfbehoud. Ik ging al vroeg in mijn leven op zoek naar romantische en seksuele connecties.

Ik was nauwelijks puber of ik kreeg al mijn eerste vriendje. Ik vind het gewoon heerlijk maar het lijkt soms op een handicap. Ik ben niet in staat om grenzen te stellen met mannen. Of misschien is dat helemaal niet eerlijk. Om grenzen te stellen, moet je grenzen hébben. En daar twijfel ik soms over. Als ik van je hou, mag je alles van me hebben. Ik ga helemaal in je op. Ik gun je mijn tijd, mijn liefde, mijn geld, mijn hamster (oké, die kleine baby geef ik niet weg), mijn toewijding, mijn geld, zie ik allemaal goede eigenschappen in je die je eigenlijk helemaal niet hebt en koop ik kerstcadeau’s voor je hele familie. Ik geef je de zon en de regen en als dat niet mogelijk is op dat moment, krijg je die later van me terug. Omdat ik alles van me geef, kan ik soms bij de verkeerde terecht komen. Een red flag.

Ik moet zeggen dat ik tegenwoordig mezelf op afstand hou, want het heeft veel met me gedaan. Veel kapot gemaakt. Misschien ben ik wel bang geworden om me opnieuw te geven aan iemand, bang om dat nooit terug te krijgen. Ik wil gewoon gelukkig zijn, voor altijd. Maar dan wel met de juiste, nu had ik in alle andere relaties geen zin.

Ik ben er niet trots op dat ik al deze feiten over mezelf met jou deel, maar zo heb ik nu eenmaal in elkaar gezeten en ook dit hoort bij mijn dagelijks leven.

De operatie duurde nog twee dagen en de rollator werd besteld en opgehaald. Ik voelde me van te voren al lichamelijk 80, terwijl ik toen 22 was maar nu al helemaal. Ik begon er zelfs nu zo uit te zien.

Hoe het verder ging, lees je in mijn volgende blog.

Veel liefs,

Pleunie