Nooit meer zwanger?

Als je vragen hebt, ga je zoeken naar antwoorden. Zo simpel kan het zijn. Maar soms zijn die vragen zo heftig dat je het antwoord niet altijd wil weten. Toch moest ik er aan toegeven want het ging over mijn toekomst. Maar wat er kwam, was hartverscheurend.

In het vorige deel ‘Oxazepam als redmiddel’, kon je lezen dat de stress me allemaal teveel werd. Ik kwam op de EHBO terecht met hartklachten en moest Oxazepam slikken. Ik had de MRI gehad en zou de uitslag een week later krijgen. Dat was ook het moment om mijn vragen te stellen…

Een goede voorbereiding is het halve werk

Je hebt onvermijdelijk kunnen lezen dat ik met veel vragen zat. Nou ben ik altijd iemand geweest die alles van iets wilde weten, maar dit waren serieuze vragen die me dagelijks bezig hielden. Ik durfde de telefoon niet te pakken dus ik stelde het uit tot de afspraak. Ik zou dan ook de uitslag van de MRI krijgen. Het voelt onnatuurlijk om vragen te moeten stellen en na te moeten denken over keuzes die de rest van je leven bepalen. Zo ook nu.

Het moment was aangebroken en ik zat in de auto naar het ziekenhuis. Ik was zenuwachtig omdat ik wist dat ik de uitslag zou krijgen en antwoord kreeg op mijn vragen, maar ook omdat ik niet kon inschatten wat ik te horen zou krijgen. Ik ben iemand die alles het liefste van te voren voorbereid. Ga ik uiteten, heb ik van te voren de menukaart al 4 keer doorgelezen en weet ik precies wat ik ga eten. Dan zit ik in het restaurant en kijk ik bedenkelijk naar het menu terwijl ik vorige week al wist wat ik op dat moment zou kiezen. Maar nu was het anders, ik wist alleen dat ik endometriose en Adenomyose had maar hoe wat en waar? Geen idee. Ik had dus helemaal niks kunnen voorbereiden. Paniek?! Maar, ik had alles voor mezelf opgeschreven, de vragen die ik had en de dingen die ik graag wilde weten. Zo kon ik zeker niets vergeten.

Verlossende, verscheurde antwoorden

Alsof het moment gisteren was, zo helder zie ik het nog voor me. Ik zat wat te friemelen aan m’n shirt en de arts begon te praten. Het goede nieuws was dat er geen endometriose terug is gekomen op m’n blaas en m’n endeldarm niet meer vast zat aan m’n buikwand. Echter, ze zagen diep-infiltrerende endometriose aan de buitenkant van m’n baarmoederwand en de eierstok vergroeit inmiddels over m’n baarmoeder heen. Daarnaast zagen ze een verknelling en een flinke verdikking bij m’n dikke darm waar de darm contactpunt heeft met m’n baarmoeder.

Ik was wederom een beetje emotieloos. Ik had vooral veel vragen. Diep-wat? Vroeg ik. Diep-infiltrerende (of invasieve) endometriose, zei ze. Dat betekent dat endometriose meer dan 5 millimeter is ingegroeid in de onderliggende weefsels. Lastig te behandelen, maar het is bijna altijd mogelijk.

Mijn tweede en misschien wel meest impact-volle vraag was: ‘Kan ik ooit nog normaal zwanger worden?’. Het was even stil en ze vertelde dat het momenteel zo’n ‘kerkhof’ is vanbinnen dat de kans nihil zou zijn. Misschien ooit nog, maar zoals het nu is niet. Ze was er bang voor. Ik werd misselijk, kotsmisselijk. Mijn droom was altijd om jong moeder te worden en zoals het er nu naar uitzag, viel die droom in duigen. Ik kreeg tranen in m’n ogen, ik wilde kinderen krijgen. M’n ouders opa en oma maken. En misschien wel mijn opa en oma, overgrootouders. Ik wilde m’n familie en vrienden trots maken met een kleine Pleunie. Maar ik wilde vooral zelf heel graag. En nu gaat dat niet meer…

Ik vroeg me vooral af óf het ooit nog wel goed kwam met mij. Het wordt steeds erger in een paar maanden tijd. En hoe ziet de toekomst eruit voor mij? Alles werd zo onzeker…

En nu? Wat gebeurd er nu?

Ze vertelde dat ik binnen drie maanden geopereerd zou worden en dat ze het dan proberen weg te halen. Helemaal weg lukte niet, want dan zou ik kraters krijgen omdat het zo diep zit op sommige plekken. Maar ze verzekerde me dat ze haar uiterste best zou doen om me te opereren met de beste artsen. Tot die tijd zou ik hormonen moeten gaan spuiten, in combinatie met de pleisters om het zo veel mogelijk te onderdrukken voor de operatie. Na de operatie zou er een verder behandelplan gemaakt worden. Maar, de operatie had veel risico’s en toen ze dat aan me vertelde, werd ik nóg misselijker. Ik klapte zelfs dicht.

Hoe het verder ging en wat ik te horen kreeg, lees je in m’n volgende blog.

Veel liefs,

Pleunie