Oxazepam als redmiddel

‘Maak je niet druk, het komt wel goed’ is een uitspraak die ik het afgelopen jaar bizar vaak te horen heb gekregen. Ik wilde er in geloven, maar dat deed ik écht niet altijd. Het vertrouwen was er niet echt en ik kreeg steeds meer paniek of het überhaupt ooit wel goed zou komen. En wat wisten we daar nou over? Helemaal niks.

In mijn vorige blog vertelde ik je dat ik naar het specialistisch centrum was geweest voor mijn eerste afspraak. Een spannend moment wat ik zeker onderschat had. Ze vertelde me dat het erger was dan verwacht en dat ik nu een dubbele diagnose had. Endometriose en Adenomyose.

Vragen, vragen en nog meer vragen

Ik vond het maar moeilijk te bevatten. Leren leven met de gedachte dat je een chronische ziekte hebt. Het raakte me in de kern van het bestaan. Ik praatte er veel over met de therapeut, waar ik iedere week (en soms twee keer per week) kwam. Ik was blij dat ik hulp had gezocht want het is niet alleen een lichamelijke klap, maar ook mentaal. Ik kan je vertellen dat het vreemd en dubbel voelt om eindelijk een stempel te krijgen op iets waar je al 12 jaar lang voor aan het vechten was. Maar ook dat het eindelijk nog één groot vraagteken was hoe we dit konden behandelen. Ik vroeg me af of ik ooit nog van deze pijn en ellende af zou komen maar ik bleef door vechten.

Ik had zoveel vragen. Stopt het ooit? Hoe lang gaat dit duren? Is het überhaupt fatsoenlijk te behandelen? Kan ik ooit nog normaal leven? En nu ik een tweede diagnose had gekregen: Adenomyose, vroeg ik me af of ik ooit nog kinderen kon krijgen. Die laatste vraag bleef maar door mijn hoofd spoken. Ik stelde het uit om mijn arts te bellen met die vragen want ik was bang. Doodsbang. Bang om te horen wat ik niet wilde horen, bang om teleurgesteld te worden maar ook bang dat er geen antwoord op gegeven kon worden en ik met nog grotere vraagtekens zat.

Ritje EHBO

Ik was begonnen met nieuwe medicatie, en dat beviel me zó slecht. Ik werd ziek, écht ziek. Ik kon m’n bed niet meer uitkomen en kreeg geen hap meer door m’n keel. Ik had moodswings voor het leven en kon zo op m’n bezem wegvliegen. Mijn omgeving kwam eten brengen ‘s avonds en hield mijn huishouden bij. Daar was ik zo dankbaar voor, alleen had ik dat nooit gered.

Één van mijn beste vriendinnen kwam op een avond langs en ik voelde me al de hele dag niet lekker. Een soort beklemmend gevoel en pijn aan mijn linkerarm. Ik was duizelig en misselijk maar had eigenlijk het idee dat het misschien wel door de nieuwe medicatie kwam. Ik kon steeds moeilijker ademhalen en het voelde alsof er steeds een voet op mijn borst gezet werd. Ik belde de huisartsenpost en zij vertelde mij zonder twijfel direct naar de spoedeisende hulp te komen. Ze vroegen of er een ambulance moest komen maar ik zei dat we zelf wel naar de spoedeisende hulp kwamen. Ik mocht alleen niet zelf rijden.

Daar aangekomen werd ik direct geholpen en er werden allerlei onderzoeken gedaan. Bleek mijn hart door alle stress over te slaan, ik had een hartslag van 145 in rust. Ze spoten een middel in om de hartslag naar beneden te krijgen en ik kreeg oxazepam mee naar huis. Great, komt dat er ook nog eens bij. Ik moest de oxazepam voor de komende week nog innemen, dat was als een soort ‘redmiddel’ zodat dit niet vaker voor zou komen en m’n stress level onder controle te houden.

Plaat op je buik, meer oxazepam erin

De dag van de MRI was aangebroken. 09.00 uur ‘s ochtends op een zondag (?!). Wie verzint dat nou? Laat mij lekker uitslapen…

Ik kreeg een infuus toegediend en mocht gaan liggen. Het was alsof ik in enkele ogenblikken The Matrix in ging met die tunnel en die geluiden maar hè ik kreeg nog meer oxazepam toegediend en een zware plaat op m’n buik. Ik voelde me kiplekker, de plaat deed weliswaar pijn maar dat besef had ik niet echt. Ik was van de wereld. Dat dat lekker was, kan ik je niet zeggen. Het duizelde me en ik vond het helemaal niet chill om oxazepam in te nemen. Maar het moest voor nu en dat wist ik.

Dan komen er onverklaarbare geluiden over en om je heen en ongeveer drie kwartier later was het gedaan. Er stonden zo’n 5 artsen te kijken naar het scherm, want het was interessant om te zien dat ik beide ziektes in deze mate had. De uitslag zou ik een week later krijgen, samen met een afspraak bij de gynaecoloog. Dat zou ook het moment zijn om mijn vragen te stellen… De paniek sloeg weer toe.

Hoe het verder ging en welke uitslag ik kreeg, lees je in mijn volgende blog.

Veel liefs,

Pleunie