Onherkenbaar in de spiegel

De lat hoog leggen betekent dat je jezelf doelen stelt die moeilijk haalbaar zijn. Als jij de lat hoog legt voor jezelf stel je jezelf een doel waarvoor je moeite moet doen. Het risico wanneer je de lat té hoog legt, is dat je teleurgesteld raakt over je eigen vermogen om iets te bereiken. Hierbij kan jouw zelfvertrouwen een deuk oplopen. Het is ook een stukje onzekerheid over jezelf, denk ik.  

In de vorige blog 'Verslaving op de loer' heb je kunnen lezen dat ik flinke oxycodon slikte en daarom ook bang was dat ik verslaafd zou raken. Ik was bang om er niet meer uit te komen en zocht emotionele support bij mijn beste vriend. Ik wilde opgeven, maar dat deed ik niet. 

Gevoel van eenzaamheid  

Eenzaamheid is een woord met meerdere betekenissen. Je kunt je eenzaam voelen omdat je weinig mensen ziet, eenzaam omdat je weinig onderneemt of eenzaam in je gevoelens. Dat laatste kwam de laatste tijd vaker aan bod en ik kan je vertellen dat ik me eenzaam voelde. In de tijd dat ik écht ziek ben geworden, de laatste anderhalf jaar, kan ik je eerlijk vertellen dat ik me best eenzaam heb gevoeld. Sowieso is mijn sociale kring ernstig gekrompen. Ik zag mensen gewoon niet meer en sprak ze ook verder niet. Ik ben niet zielig, zeker niet. Maar ik voelde eenzaamheid omdat ik het gevoel had dat sommige mensen, ook mensen die heel dicht bij me staan, me vergeten waren. Niet dat ik op zoek was naar medelijden, maar een arm om me heen was soms fijn geweest. Steeds minder mensen die dicht bij me stonden, vroegen hoe het nou écht met me ging. Het heeft me ook geleerd dat ik niet moet verwachten dat ik op iedereen kan bouwen. Sad, but true.  

Onherkenbaar in een rijtje verdachten   

Ik verloor mezelf een beetje in deze periode. Het liefste laat ik dat achterwege in dit verhaal, maar ook dit hoort erbij. Mijn leven was zo’n beetje in duigen gevallen en ik was zo onherkenbaar voor mezelf geworden dat ik mezelf waarschijnlijk niet had kunnen aanwijzen als de politie me in een rijtje verdachten had laten plaatsnemen. Ik was niet meer de Pleunie die ik was. Nou vraag ik me oprecht af of die Pleunie die ik jaren geleden was, ooit terugkomt. Ergens zou het fijn zijn, een zorgeloos feestleven. Maar aan de andere kant hoop ik dat die Pleunie niet meer terugkomt. En waarom ik mezelf niet meer zo goed herkende? De uitleg is redelijk simpel. Ik leek op een junk met die morfine, ik kon mijn haren niet meer wassen (hier kom ik later op terug) en mijn ogen stonden gewoon anders. In de tijd vóór en na de operatie ben ik 19 kilo afgevallen. Ik woog 81 kilo, ik weeg nu 62 kilo. En ook dat kon je zien. Ik heb altijd enorm veel om mijn uiterlijk gegeven, en zo was dat nu nog steeds. Ik vond het verschrikkelijk en als ik mezelf in de spiegel aankeek, keek ik snel weg. Het deed me zoveel pijn. Ik was ook gewoon moe. Moe omdat ik klaar was met de pijn, moe omdat ik uitgeput was en moe omdat de medicatie erin sloeg als een hamer die je op de kermis ziet.  

Er waren ook bijwerkingen waar ik me niet op had voorbereid. Je hebt niet alleen helse pijn, migraine, bent niet alleen misselijk en moe. Ik heb ook meer dan de helft van mijn haren verloren. Ik kan je vertellen dat je het probeert te negeren maar iedere keer als ik in de spiegel kijk, doet het steeds weer een beetje pijn. Zo’n haardos als ik vroeger had, heb ik nu allesbehalve. Ik probeer de kale plekken te verbergen maar steeds meer mensen zeggen tegen me: ‘wat heb jij dun en afgebroken haar?! Of waarom heb jij eigenlijk van die kale plekken?’ Op zulke momenten doet het misschien nog meer pijn, want dan weet je dat het niet alleen in je eigen hoofd zit maar je omgeving het ook opvalt. Ik kon om die reden ook niet meer mijn haren frequent wassen. Het deed zoveel pijn om mijn haren aan te raken en had plukken haar in mijn handen als ik de shampoo uitspoelde. Ik huilde zoveel.  

Koningsdag  

Ik hou wel van een hardcore feestje. Lekker gasgeven, zoals we dat dan onderling zeggen. Als ik tussen die lasers sta en ik de bass door voel bonken in mijn borst, is het alsof de wereld even stopt met draaien. Alsof zorgen verdwijnen en je even nergens aan hoeft te denken. Ik ga helemaal op in de muziek en blijf maar dansen, uren achter elkaar. Mijn vriendinnen en ik zouden met Koningsdag naar een hardcore feestje gaan. Ik had kleding besteld, ik was er helemaal klaar voor. Maar mijn lichaam niet. Ik had mezelf een aantal weken eerder al ingefluisterd dat dit misschien niet zou kunnen, maar toch hield ik de hoop. Het was een soort doel voor mezelf en vocht er echt voor om even na alle ellende uit m’n dakkapel te gaan.  

Het was 26 april, de dag voor Koningsdag. Ik voelde me niet lekker maar negeerde het ook een beetje. Mijn vriendinnen zeiden tegen me dat het verstandiger was om niet te gaan, en toen brak ik. Ik wist zelf heel goed dat ik beter niet kon gaan. Ik was immers pas 20 dagen daarvoor geopereerd. Wat verwácht ik dan? Maar ik was teleurgesteld, boos. Op mezelf. Ik wilde het zo graag maar het lukte me gewoon niet. We hebben de kaarten verkocht en achteraf maar beter. Op Koningsdag zelf besloten we namelijk naar het terras te gaan en dat heb ik precies 15 minuten volgehouden. Ik kon niet meer op mijn benen staan.  

Op de parkeerplaats heb ik de ogen uit mijn hoofd gehuild. Ik verwacht te veel van mezelf en leg de lat zo hoog dat er een vrachtwagen onderdoor kan rijden, maar zo ben ik altijd al geweest. Weken eerder had ik hier al rekening mee gehouden maar toch had ik hoop gehad. Stom eigenlijk, want uiteindelijk doe je jezelf er het meeste pijn mee. Ik wil altijd meer, het is nooit genoeg. Ik wil altijd beter zijn en alles moét ook altijd beter. Het is eigenlijk een soort onrust die ik voortdrijf, een vorm van ontevredenheid en ongenoegen over mezelf die ik voortstuw. Soms noem ik het ambitieus of grensverleggend. Dat klopt ook wel, maar overal waar té voor staat is nooit helemaal pluis. Jezelf uitdagen en grenzen verleggen is prima. Maar zodra je meer van jezelf vraagt dan je eigenlijk aankunt, ben je niet meer op een gezonde manier bezig. Diep in mijn hart weet ik dat ik mezelf ook maar wat wijsmaak. Mijn bewijsdrang kost me namelijk heel veel energie. Of is het misschien prestatiedrang? Mijn doelstellingen waren in ieder geval té hoog en onrealistisch. Ik werd direct teruggefloten. Letterlijk. De volgende dag moest namelijk ik naar de spoedeisende hulp.  

Hoe het verder ging, lees je in mijn volgende blog.  

Veel liefs,  

Pleunie