Verslaving op de loer

Oxycodon is een pijnstiller met een morfineachtig karakter. Daarvan weten we dat ze verslavend werken. Wanneer het middel korte tijd wordt gebruikt is dit prima, maar bij langere periodes werkt het medicijn verslavend. En niet onbelangrijk: als je Oxycodon gebruikt, mag je de eerste twee weken niet autorijden, omdat ernstige sufheid kan optreden. Hoe ging het bij mij?

In het vorige deel ‘een band van goud’ heb je kunnen lezen dat ik naar huis mocht onder zware medicatie. Snel wilde ik naar mijn eigen huis en mijn moeder regelde de boel voor me. Maar ook wat mijn moeder nou eigenlijk wat voor mooie vrouw is.

Verslaving van oxycodon

Laat ik beginnen met het feit dat ik een overdenker ben. Alles gaat 10 keer door de molen daarboven en ik bedenk de vreemdste scenario’s. Zo ben ik altijd al geweest. Ik kan er niet omheen, het gebeurt vanzelf. Ik denk dat het ook een stukje onzekerheid is, want dat ben ik zeker bij tijd en wijle. Onzeker omdat ik alles zelf onder controle wil hebben en dat soms niet lukt, onzeker over mezelf, onzeker over de keuzes die ik maak en de stappen die ik zet. Soms is het een kwelling, al doe ik het toch echt zélf.

Ik zal er niet omheen draaien als ik jou vertel dat ik gewoonweg bang was om verslaafd te raken aan de medicatie die ik gebruikte. De Oxycodon. Het is een sluipmoordenaar maar ik had het nodig door de ernstige pijn die ik had. Ik lees daarnaast graag bijsluiters. Ik wil gewoon weten wat voor zooi ik in m’n lichaam gooi, want dat is het eigenlijk gewoon. Zooi. In de bijsluiter stond dat wanneer je met dit geneesmiddel stopte, het af moest bouwen. Er konden ontwenningsverschijnselen optreden. Je raakte er verslaafd aan. Huppakee, daar begon de bovenkamer weer te ratelen. Want wat als ik verslaafd zou worden? Begrijp me niet verkeerd, ik genoot niet van de morfine. Ik werd er ziek van, beroerd. Maar je weet maar nooit…toch?

Ik ging eens op zoek naar meer informatie (ja, toen ik onder invloed was) en kwam uit bij een artikel waarin ik het volgende las: “Het gebruik van de zware pijnstiller oxycodon neemt in recordtempo toe. Meer dan 400.000 Nederlanders slikken het zwaar verslavende middel en onder andere de artiest Prince overleed aan een overdosis. Ligt een verslavingsepidemie zoals in Amerika op de loer? Oxycodon is net als morfine een zogeheten opiaat en onderdrukt pijnprikkels in het centrale zenuwstelsel. Het middel is op recept verkrijgbaar en artsen schrijven het vaak voor als andere, minder zware pijnstillers niet werken. Het kan echter ernstige gevolgen hebben: sinds 1999 zijn er al ruim 183.000 mensen — onder wie beroemdheden als Prince en acteur Heath Ledger — overleden aan een overdosis aan voorgeschreven opioïden. Een bijkomend probleem wat zich voordoet, is dat veel verslaafden uiteindelijk hun toevlucht zoeken in de veel goedkopere heroïne zodra ze geen manier meer hebben om legaal aan opioïden te komen...”

Dagelijks gebruik van heroïne

Heroïne. HEROÏNE? Meen je dat nou? Ik had inmiddels geen grip meer op mijn bovenkamer en ik maakte overuren daarboven waarbij ik de boel hoorde kraken. Ik las verder en kwam tot de ontdekking dat oxycodon eigenlijk een soort heroïne was. Ik gebruik dus dagelijks heroïne wil je zeggen? Ik moet eerlijk bekennen dat ik vroeger wel eens drugs heb gebruikt op een feestje, ik ben altijd iemand geweest die benieuwd was en dingen wilde uitproberen. Zo jong en onbezonnen als ik was, was het op dat moment nooit in me opgekomen dat dat nog wel eens fataal kon worden. Dat ik er misschien verslaafd aan zou raken. Waarom had ik dat hierbij wel? De uitleg is simpel. Het haalde mijn pijn weg voor eventjes. Iets waar ik al jaren naar op zoek was, maar steeds niet vond. Ik wist heus dat dit zeker niet de oplossing was, maar het deed wel wat. Het voelde als een soort opluchting, eventjes geen pijn hebben. Maar, het voelde niet lekker. Ik werd er ziek van en depressief. Ik was alleen maar aan het slapen en aan het huilen.

Opgeven was geen optie

Zoals je eerder hebt kunnen lezen, werkte de oxycodon ook niet echt lang voor mij. Ik nam het in, half uur later sliep ik en anderhalf uur later werd ik wakker van de pijn. Daarbij kwam er ook nog bij dat ik steeds meer pijn kreeg en het steeds minder goed te onderdrukken was met de oxy. Ik kreeg steeds ergere bloedingen en ik rolde op de grond van de pijn. (Sorry voor de details maar ik ga het tóch met jullie delen) Er kwamen dikke stukken weefsel uit me en ik schreeuwde het uit van de pijn als dat gebeurde. Ik wist dat er iets niet goed ging en belde het ziekenhuis. Ik moest meteen langskomen. Omdat het nogal kortdag was en iedereen verder aan het werk was, besloot ik zelf te rijden. De twee weken waren namelijk verstreken, dus ik mocht rijden met oxy op. Haha, mocht ja – of het echt ging is een tweede. Het was een interessante rit waarvan ik achteraf denk, ik bedoel zeker weet, dat ik die beter niet had kunnen maken. Ik was er gewoon niet helemaal bij en mag van geluk spreken dat het goed was afgelopen. Aangekomen bij het ziekenhuis kreeg ik te horen dat mijn slijmvlies extreem verdikt was en ik een kuur kreeg die de boel zou afbreken. Daarnaast had ik een ernstige blaasontsteking.

Als ik het zo opschrijf, besef ik hoe sterk ik eigenlijk ben. Ik zeg dat inderdaad van mezelf, want hoe ik soms door dingen heen ben gekomen is een wonder. Het hield maar niet op en ik zag nog lang geen licht aan het einde van de tunnel. Dat is ontmoedigend. Maar ik vertelde mezelf iedere avond in de spiegel dat ik door moest, niet mocht opgeven. Zou ik het niet voor mezelf doen, deed ik het voor mijn familie en vriendinnen. Ik moest sterk blijven van mezelf, blijven vechten. Ik heb heel erg veel tranen gelaten, meer dan dat ik ooit aan jou zou kunnen vertellen. Zo hard dat ik geen lucht meer kreeg en ‘twee keer pompen’ zelfs geen zin meer had. En ik praatte er zelden over, over die hartbevingen en tranen-tsunami’s. Ik vond het moeilijk om over mijn gevoel te praten, bang omdat mensen misschien anders gingen denken of medelijden zouden krijgen. Dat wilde ik niet. Eén van mijn beste vrienden*, merkte het en belde me iedere avond op om te kijken hoe het met me ging. Tegen hem kon ik alles eerlijk zeggen. Ik kon urenlang huilen en hij liet me huilen tot m'n tranen op waren om me vervolgens weer aan het lachen te maken. Hij liet me schreeuwen en tieren, hij liet me stil zijn als ik niks te zeggen had (of, zoals hij dat zei ‘geen spraakwater’). Dat kon ik bij de rest ook, begrijp me niet verkeerd maar het lukte gewoon niet zo lekker. Het feit dat hij er voor me was, heeft me absoluut gered. Ik wilde namelijk niet meer, ik wilde geen pijn meer, niet meer deze ellende en een fijn en gelukkig leven. Ik heb overwogen om die overdosis te nemen, maar dat heb ik niet gedaan. Iets in mij zei dat het nog geen tijd was om te gaan en dat ik door moest gaan. Dat betere tijden zouden aanbreken.

Hoe het verder ging, lees je in mijn volgende blog.

Veel liefs,

Pleunie

*Ter nagedachtenis van Rick †