Spoed operatie?!

Een operatie. Voor de ene vrouw met endometriose helemaal nooit nodig. Voor de ander wel. Al is het alleen al om de diagnose ‘endometriose’ te kunnen stellen. En opereren betekent ook ‘littekens’. Tegenwoordig gebeurt het opereren zoveel mogelijk laparoscopisch (wat letterlijk ‘kijken in de buik’ betekent). Er zijn dan maar een paar sneetjes in de buik nodig. Maar soms is er een grotere opening nodig om erbij te kunnen en ja, dan heb je ook een wat groter litteken.

In het vorige deel heb je kunnen lezen dat ik zó ziek werd van de hormoonbehandeling. Maar ook hoe moeilijk ik het soms vond om eerlijk aan te geven dat het niet meer ging.

Operatie groen licht

Klinkt als een soort spannende maanlanding, operatie groen licht. Zo voelde het ook voor mij. Want wat waren de afgelopen weken een hel geweest. Ik vond niks meer leuk en werd steeds zieker. Ook de pijn was niet meer te harden. De pijn die ik namelijk dagelijks voel, en alles wat daarmee gepaard gaat, kan ik maar moeilijk aan jou uitleggen. Het is geen ‘normale’ buikpijn en komt eerder in de buurt van zenuwpijn. Gepaard met erge menstruatiepijn. Een snijdende pijn, een pijn die je (helaas) niet kunt negeren.

Ik had de poli al 10 keer gebeld met de vraag wanneer de operatie gepland zou worden maar helaas hadden ze daar geen antwoord op. Het was namelijk nog steeds Corona en elk ziekenhuis had een enorme achterstand. Zoals je weet ben ik een doorzetter dus ik belde nog steeds rustig bijna iedere week op. Ze werden echt gek van me en dat kon je ook wel horen aan de assistente’s toon.

Ik had een afspraak bij de anesthesist voor de laatste checks, nam plaats in de wachtkamer en ineens werd ik geroepen. Ik zou 14 dagen later geopereerd worden. Hè hè, eindelijk dacht ik.

Tijd om me voor te bereiden en me vast in te lezen. En nu niet gaan overdenken hè, Pleunie…

Lang leve Google (!?)

Aan wie stel je tegenwoordig al je vragen? Jawel, aan degene die alles weet: Google! Google, uw helpende hand als u informatie zoekt. Nou, ik kan je één ding verklappen (en wellicht weet je het allang…). Denk eerst drie keer na voordat je Google raadpleegt als je gezondheidsproblemen hebt. Ik kwam echt zulke verdrietige verhalen tegen, hellup! En terwijl ik wist dat ik ze beter niet kon lezen, kon ik het echt niet laten. Waarom? Geen idee, want echt goed voor me was het niet. Allerlei gedachten raasden door mijn hoofd. Mijn ogen vlogen over het scherm en ook de emoties waren volop verwikkeld in de strijd om wie de sterkste was. Aan de ene kant leek het alsof ik las over een wereld die volgens mij niet kon bestaan. Aan de andere kant werd ik helemaal meegezogen in de verhalen. Ik kon het me allemaal zo goed voorstellen. Al die verhalen gingen namelijk ook voor een stukje over mij. Wat zij hadden, dat had ik ook!

Er was zelfs een patiëntenvereniging

En als klap op de vuurpijl stuitte ik op de website van de patiëntenvereniging. Heel voorzichtig begon ik te lezen. Ja, het stond er echt: een speciale stichting voor vrouwen met endometriose. Om de kracht van patiënten te bundelen of iets dergelijks. Oh, mijn ******, alleen het woord al: PATIËNT! Dat was echt het laatste wat ik wilde zijn. Patiënt. Dat was iets voor slachtoffers. Voor mensen die niet gezond konden zijn. En ik? Ik was een jonge ambitieuze vrouw vol idealen, passie en dromen. Ja, ik werd geopereerd voor de diagnose. Ja, er was weliswaar heel wat aan de hand in mijn lichaam, maar patiënt zijn? Nooit van mijn leven. Ik sloot het tabblad snel. Geen idee hebbende dat een halfjaar later de gemiddelde hoogbejaarde in een bejaardentehuis zich waarschijnlijk nog vitaler zou voelen dan ik.

Ik wachtte rustig de 14 dagen af, totdat ik op maandag (dag 9) werd gebeld om 10.15 uur. Ze hadden mijn dossier nog is bekeken en ik zou op woensdagochtend geopereerd worden. Ze wilden de ingreep toch eerder doen en hadden een plek vrijgemaakt. PANIEK! Ik kan niet altijd even goed omgaan met plotselinge veranderingen dus ik ging als een kip zonder kop iedereen opbellen en alles regelen.

Aan de ene kant voelde het als een opluchting dat ze me eerder zouden helpen maar aan de andere kant voelde het ook beangstigend. Want hoezo wilde ze me nu ineens met spoed opereren?

Wat ze vonden tijdens de operatie en hoe het daarna ging lees je in mijn volgende blog.

Veel liefs,

Pleunie