Tickets voor een ritje medische molen

De gemiddelde diagnosetijd voor vrouwen met endometriose is 8 jaar. Dat is gerekend vanaf het moment dat ze voor het eerst bij een zorgverlener aankloppen. Maar de klachten zijn er vaak al veel langer. Dat dat impact heeft, zul je vast begrijpen. Niet alleen op het leven van de vrouw zelf, maar ook op de maatschappij. Er wordt gezegd dat de maatschappelijke kosten vergelijkbaar zijn met die van bijvoorbeeld diabetes. Hoe kan het dan dat endometriose nog zo vaak niet herkend en erkend wordt? Vaak is de situatie al behoorlijk uit de hand gelopen, voordat er echt ingegrepen kan worden.

In het vorige deel heb je kunnen lezen dat ik een nieuwe behandeling kreeg, hormoonpleisters. Ik had een diagnose maar endometriose was nog niet echt duidelijk. Ik wachtte rustig af totdat ik ‘ziek’ zou worden. Ziek tussen haakjes want dat dacht ik, ik doe het wel eventjes.

Werd ik ziek?

Intussen was ik begonnen met de pleisters en was op ziek worden voorbereid. Maar hoe, wat, wanneer en hoelang? Geen idee.

Overdenken is een soort plaag in mijn hoofd die eens in de zoveel tijd opkomt en dan eventjes alle poppetjes die zó goed nadenken en werken allemaal ziek maken. Dan kan ik de gekste dingen bedenken op iets wat misschien wel niet gaat gebeuren. Zo ook hier, dacht ik. Ik weet nog goed dat ik dacht oh, maar dit doe ik wel eventjes. Je bent aan het overdenken, Pleun. Ziek zal je vast niet erg worden.

Ha-ha, ik nam mijn woorden snel terug. Ik weet nog zo goed dat ik rustig voor de tv had gegeten (want ja, als je alleen woont eet ik niet vlug alleen aan tafel…) en op de bank lag. Ik voelde een raar gevoel opkomen, vanuit m’n voeten. Alsof alles begon te tintelen of branden en langzaam omhoog trok. Allergische reactie dacht ik, hup - Desloratadine erin. Maar toen kreeg ik een krampachtige pijn in mijn kaken, een enorme speekselaanval (of zoals ik altijd zeg: ik krijg water in m’n mond) en werd helemaal klam. Rennen! Wat er toen gebeurde, bespaar ik je liever maar oh oh soms voelde het alsof ik binnenstebuiten keerde en ik geen lucht kreeg omdat het met zo’n vaart eruit kwam. Ik lag het liefste op de koude badkamervloer, want daar werd ik om de een of andere reden rustig van. En ik lieg niet tegen je dat dit nog maanden zo heeft aangehouden. Iedere dag, wat ik ook at of deed. Ik kreeg wel een wondermiddel voorgeschreven van de arts, Metoclopramide. Dat stopt in redelijk korte tijd je misselijkheid en overgeven tijdelijk. Momenteel zijn we nog steeds allerbeste vriendjes, meto gaat overal waar ik ook ga en we zien elkaar zo’n 3 a 4 keer per week.

Nieuwe bezem

Een andere interessante bijwerking, waren mijn oh zo geweldige moodswings. Nou ben ik altijd al gevoelig geweest, vooral bij romantische films en als ik boos ben laat ik de nodige tranen maar hè ik ben nog steeds een vrouw…

Mijn omgeving kreeg het vaak te voortduren, ik geloof dat ik het nu ergens wel redelijk onder controle heb maar toen? Nee, toen niet. Ik ging van blij naar verdrietig in een kleine 5 seconde en moest van alles bevestiging hebben. Vooral van mijn toenmalige partner. Vond hij me nog leuk? Hield hij nog van me? En als hij een in-mijn-ogen te kort antwoord gaf, vroeg ik of hij boos was. Ik kon zo wegvliegen op mijn bezem naar hormonenland.

Mijn beste vriendinnen, vooral mijn aller-beste vriendin in specifiek, kan inmiddels (na 22 jaar) heel goed hier mee om gaan dus zij werd als een soort handleiding master gezien. Zij wist hoe je mij moest temmen. We bellen nog steeds dagelijks en regelmatig komt het voor dat zij niet eens de kans heeft om hallo te zeggen als ze opneemt. Dan begin ik al.

DJ-kussen en MC deken

Een andere bijwerking, die vaak vergeten wordt maar ook benoemd moet worden, is erge vermoeidheid en je slap voelen. Want ik kan je vertellen, ik was zó moe. Ik kon geen dag zonder tussen de middag slapen en zo’n feestbeest als ik vroeger was, was ik nu alles behalve. Ik kon geen alcohol meer verdragen en het moeilijke was, was dat ik op sommige momenten niet meer op m’n benen kon staan. Dan moest ik uitleggen dat ik de feesten niet meer kon volhouden, uitleggen dat ik niet tot 04.00 uur wakker kon blijven en uitleggen waarom ik niet kon drinken. Dat vond ik zó moeilijk. Vooral om het aan het begin eerlijk te vertellen. Ik vluchtte dan naar de slaapkamer in de hoop dat niemand mij had zien wegglippen op het feestje. Ik heb veel onbegrip gevoeld en ik verzette mezelf er vaak tegen.

Nu ben ik op een punt waarin ik het voor mezelf doe, ik kies voor mezelf en als je het niet kan begrijpen dat ik soms niet alles meer kan doen is dat, hard gezegd, jouw eigen probleem. Ik snap dat het niet normaal is voor iemand van mijn leeftijd dat ik me zo voel. Ik snap dat het voor mensen om mij heen soms moeilijk is, maar voor mij was en is het misschien nog veel moeilijker.

Hoe het verder ging en wanneer de operatie eindelijk gepland werd, lees je in het volgende deel.

Veel liefs,

Pleunie