Tickets retourtje andere planeet

Wanneer je langdurig bepaalde medicijnen gebruikt, bestaat de kans dat je er afhankelijk van wordt. In sommige gevallen is dat gewenning aan de medicatie en soms raak je er verslaafd aan. Met de hoeveelheid medicatie die ik toegediend kreeg, moest ik steeds ‘testen’ of ik wel of niet verslaafd was…

In het vorige deel ‘Eenzaamheid en leegte opvullen’ je kunnen lezen dat ik het moeilijk vond om mijn hoofd boven water te houden. Ik moest een brief schrijven waarin ik vertelde over mijn wensen, mijn wensen wat ik wilde wanneer het ‘mis’ zou gaan. Ik vertelde je ook over mijn bijzondere band met mannen, dat mijn liefdesleven eigenlijk inhield dat ik de ene ramp na de andere ramp gedated had.

De dag van de verlossing

De dag was aangebroken dat mijn operatie was in het ziekenhuis. Het was vroeg, ik had geen oog dichtgedaan die nacht en had wel 80 wekkers gezet omdat ik mega bang was dat ik mezelf zou verslapen (wat vreemd is want ik sliep niet eens…). Het was daarnaast een slechte nacht omdat ik in mijn hoofd voor de helft afscheid moest nemen van mensen. Want wat als het mis zou gaan? Ik niet meer wakker zou worden? De kans was aanwezig. Had ik wel alles verteld wat ik wilde zeggen? Ik kan je vertellen dat ik de nodige tranen heb gelaten. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen dus ik koos er voor om niets ‘speciaals’ te vertellen maar een simpele ‘Ik hou van jou’ genoeg was op dat moment.

Mama was om 06:30 uur bij me, ik was kotsmisselijk en was kletsnat van het zweet. In de auto hield ik een zakje vast. We moesten van tevoren bloedprikken, om voor de laatste keer te kijken of alles goed was en voor de dubbelcheck mijn bloedgroep. Die afspraak ging niet van harte. We werden van het kastje naar de muur gestuurd en de tijd drong. Ik heb best veel geduld maar wanneer het aankomt op een stressvolle situatie waarin we weinig tijd hebben, niet. Gelukkig was mama er, zij stelde me gerust. Uiteindelijk was alles gelukt, ik ging naar de afdeling en ging er eigenlijk vanuit dat mama mee kon. Helaas werd er bij de deur verteld dat dit niet zo was, omdat het nog corona was. De moed zakte in mijn schoenen, ik werd duizelig. Ik wilde mama zo graag bij me hebben en nu voelde het alsof ik alles alleen moest doen. Aangekomen bij de afdeling werd alles in een sneltrein geregeld, nog geen vijf minuten later werd ik naar de OK gereden.

De vrouwen onder ons weten hoe het is om in een gynaecologische stoel te liggen. Voor de mannen; je ligt met je voeten in een steun met benen gespreid. Alsof je op je hurken zit, maar dan andersom. Zo lag ik in de OK kamer, met alleen een ziekenhuis jasje aan. De artsen stroomde binnen, alsof ik een soort kermisattractie was. Ik overdrijf niet als ik zeg dat er op gegeven moment 15 mensen in dezelfde ruimte stonden, ik in het midden. Ik was een drukbezochte attractie omdat de endometriose, zoals ik dat had, best zeldzaam was. Er waren dus allerlei leerlingen bij en andere artsen. Ik voelde me best ongemakkelijk waardoor ik stomme grappen ging maken. Dat doe ik vaker als ik iets ongemakkelijk vind, net zoals ik dan begin te lachen. Lag ik daar, met grappen nog droger dan Kakhiel.

Toen ik de anesthesie kreeg, was ik heel snel weg. In de tijd voor de operatie droomde ik vaak dat ik onder narcose ging maar dat ik het toch allemaal voelde. Dat ik alleen mijn ogen niet open zou krijgen en dus niet kon laten weten dat ik erbij was. Ik voelde die angst toen ik de spuit kreeg, maar realiseerde me dat ik beter mijn gedachtes kon verzetten. Hoe je in je narcose gaat, is namelijk hoe je eruit komt.

Op een andere planeet   

Toen ik uit de narcose kwam, had ik veel pijn. Ik was slaperig maar voelde duidelijke pijn in mijn onderbuik. Ik vertelde de verpleegkundige hierover, maar om de een of andere reden vertelde ze me dat het erbij hoorde. Verdere actie was niet nodig. Mijn stiefmoeder werd gebeld dat de operatie klaar was en zou opnieuw gebeld worden als ik op de verpleegafdeling terug was.

Toch voelde het niet goed. Ik haalde mijn hand langs mijn been, alles zat onder de bloed. Toen werd er actie ondernomen. Ik kreeg morfine ingespoten, hielp niet. Nog een keer, hielp weer niet. Daarna nog twee keer, hielp nog niet. Ik bleef pijn hebben, ik huilde van de pijn. Het OK-team werd erbij geroepen en er werd overlegd of ik niet misschien een bloeding had in mijn buik.

Onderzoeken werden gedaan maar ik bleef pijn houden. Toen werd er besloten dat ik ketamine zou krijgen. De ketamine hebben ze vijf keer achter elkaar ingespoten en pas toen ging ik eraf. Van de wereld, van de kaart, ik was op een andere planeet. Ik maakte niets meer mee en dus ook de pijn niet meer. Eindelijk. Vijf uur na de operatie werd ik teruggebracht naar de verpleegafdeling. Tussen 18.00-20.00 uur mochten er twee mensen op bezoek komen, verder moest ik het alleen doen. Ik voelde een soort angst, angst omdat ik op dat moment er echt alleen voor stond maar ook angst omdat ik met niemand kon delen hoe ik me écht voelde. Ik voelde me zo eenzaam.

Vrij snel kwam de arts om te vertellen wat er geconstateerd was na de operatie en wat ze behandeld hadden. Over mijn gehele buikvlies zat verse endometriose, dat hebben ze volledig moeten wegbranden. Bij mijn baarmoeder hetzelfde. Losse endometriose bij mijn eierstokken en tegen mijn darmen aan. Ik moest rekening houden met een zwaarder herstel omdat mijn buikvlies opnieuw moest groeien. Dat heb ik geweten. Ik kon niet meer zelfstandig lopen, niet rechtop zitten en alles deed pijn. Ik kon alleen naar het toilet op de po, op het toilet zitten kon niet meer. Ik had mega rare dromen waarin ik droomde dat ik in mijn t-shirtje buiten bij het ziekenhuis stond en dacht dat de prullenbak op mijn kamer een mens was. Ik droomde dat ik in de zee zwom en haaien moest ontwijken, ik zat op een schip en ik schrok als mensen gingen praten. Ik was helemaal niet mezelf en tripte van alle medicatie. Je zou zeggen dat drugs best gezellig kan zijn maar ik vond het helemaal niet meer leuk. Ik voelde mezelf zó raar. Ik zag er ook echt ernstig uit. Mijn pupillen waren zo klein dat je ze niet meer zag en ik kon niets meer eten...

Hoe het verder ging, lees je in mijn volgende blog.

Veel liefs,

Pleunie