Wat was dit voor prutser?

In het vorige deel ‘Ik voelde het vanbinnen scheuren’ heb je gelezen hoe ik worstelde met mijn menstruatieproblematiek. Over hoe ik daar een oplossing voor probeerde te vinden. Me niet realiserend ikzelf onbewust al voor een soort van oplossing aan het zorgen was door mijn pijngrens steeds hoger en hoger te leggen. Door de afstand tussen hoofd en lijf steeds verder te vergroten. Een oplossing die op lange termijn natuurlijk onhoudbaar was...

Zelfstandig eigenwijs

Zoals ik je heb verteld, mocht ik (nadat mama 85 keer had gezegd dat ik de gynaecoloog moest bellen) langskomen bij de gynaecoloog. De angst was zeker aanwezig, sterker nog; ik nam valeriaan in omdat ik geen hap door m’n keel kreeg en bijna moest overgeven van de zenuwen. Ik wist dat er iets niet pluis was en had dat maandenlang genegeerd omdat ik geen ‘zin’ had in de hele medische molen. Maar zoals het ging, ging het gewoon niet langer.

Vanaf kinds af aan ben ik al zeer zelfstandig geweest. Zaten we in een restaurant en was er iets nodig, regelde ik het wel eventjes. Wilde we met vriendinnen een avond uit, regelde ik het wel eventjes. Ik ben het gewend om zelfstandig dingen te doen, maar soms is het beter om hulp te vragen. Vooral bij dergelijke dingen. Maar zo zelfstandig eigenwijs als ik was (en ben), ging ik alleen naar de afspraak.

Uitgebreid onderzoek

Oh oh oh, ik denk dat iedere vrouw onder ons het wel met me eens is als ik zeg dat gynaecologisch onderzoek niet een favoriet is. Zo ook niet die van mij. Ik ril bij het woord eendenbek en háát de inwendige echo. En ik hoor je denken, maar Pleun die echo doet niet zoveel pijn, toch? Bij Adenomyose is dat net iets anders. Zoals ik je in m’n eerste blog vertelde, zit Adenomyose in de baarmoeder. Dat irriteert constant je baarmoedermond. Je kunt je misschien dan ook voorstellen dat gemeenschap (of gewoon gezegd; seks) niet altijd even prettig is. Je moet het zien als een soort erge ontsteking waar je constant tegenaan komt.

Goed, terug naar het onderzoek. Soms wil ik mijn gynaecoloog tegen z’n hoofd aan schoppen tijdens het onderzoek maar wat moest gebeuren, moest gebeuren. Hij heeft (eindelijk) uitgebreid onderzoek gedaan. Ook een uitstrijkje en een biopt genomen. Dat was lichtelijk beangstigend voor mij. Want wat als ze zoiets zouden vinden? Daar had ik nooit over nagedacht…

Na het onderzoek vertelde hij dat ik twee weken later de uitslag zou krijgen en dat ik wel weer eens aan de pil kon gaan of weer een spiraal kon nemen.

Ik werd kwaad

Verwarring maakte plaats voor woede. Ik merkte dat ik enorm kwaad werd op de gynaecoloog. Verdorie zeg, ik heb je toch gezegd dat ik daar niet tegen kan en dat het niet werkt? Of zijn we al 9 jaar voor Jan Lul bezig? Je hebt zelf gezien hoeveel pijn ik heb. Wat was dit voor prutser? De vragen bleven maar in mijn hoofd rondspoken en ik sprak ze uit. Achteraf denk ik dat ik bést eventjes had kunnen afkoelen buiten maar dat was op dat moment niet aan de orde.

Ik weet nog goed dat ik met een vinger naar hem wees en zei; jij gaat mij nu opereren om te kijken wat er van binnen gebeurd!!

Het was eventjes stil en ik dacht oh nee, wat heb ik nou weer gedaan…

Na een paar zuchten en een zweet uitbraak van mij, zei hij; je wordt binnenkort opgeroepen voor een kijkoperatie. En legde alle pro’s en con’s uit wat daarmee gepaard ging. Ook vertelde hij dat het kon zijn dat ze een bikinisnede moesten maken tijdens de operatie, maar in de eerste instantie was het via laparoscopie.

Zo, dacht ik. Heb je mooi geregeld Pleunie. Ik was opgelucht en ‘blij’ dat er nu schot in de zaak kwam. Wat ik niet wist, is dat er nog heel wat op me te wachten stond. Ik dacht er zo gemakkelijk over…

Hoe het verder gaat, lees je in mijn volgende blog.

Veel liefs,

Pleunie